Gisteren was het dan zover, ik moest weer naar een gewone tandarts... Weliswaar een nieuwe (want als ik terug ga naar de oude kan ik binnen twee bezoeken weer terug naar het angstcentrum) maar toch: een gewone tandarts... En deze tandarts weet wel dat ik bang ben (alle papieren van de angsttandarts doorgegeven) maar in hoeverre zou ze daar rekening mee gaan houden? Allemaal vragen die ervoor zorgden dat ik toch niet volledige ontspannen richting tandarts ging gisterochtend.

Toen ik daar aan kwam bleek het allemaal nogal uit te lopen (noodgeval van twee missende tanden) en na een half uur net doen of je leest naar binnen gehaald worden... Daar ging ik dan, 'here goed nothing' dacht ik er nog bij. Ik liet mijzelf in de stoel zakken en... HET GING GOED! Er was één tand die ik bleef voelen, ondanks verdoving. Daar heeft ze nog drie keer bijgespoten om het gevoel weg te halen (wat niet lukte, maar het gaat om het idee) en uiteindelijk hebben we met kleine stapjes die kies gedaan (tot vijf tellen en dan die boor weer uit je mond, werkt wonderbaarlijk goed voor zoiets simpels). En ik heb niet gegild, gejankt, gehyperd of iets anders gedaan wat op paniek duidde... EN IK WAS ZO TROTS OP MIJZELF!!!

Uiteindelijk stond ik pas om 11.45 weer bij Wilbert in de straat. Door dat noodgeval heb ik in plaats van drie maar twee gaatjes laten doen en toen was ik alsnog te laat op mijn werk... De assistente vroeg me of ik daar geen problemen mee ging krijgen... Moest heel hard lachen en heb haar toen verteld dat ik volgende week toch al mijn laatste dag zou hebben. Als ze me zouden ontslaan zou dat geen probleem zijn! Uiteraard leverde het echter geen problemen op dus uiteindelijk was ik er om 12.15, heb ik nog tot 16u met een verdoofd hoofd rondgelopen (want drie van de vier hoeken in mijn mond verdoofd) en ben ik erg trots op mijzelf alle mensen langs gegaan om te vertellen hoe goed ik was... Het kan verkeren!

Ik ben stoer... Of, tenminste, dat hoor ik vaak. Nu ben ik natuurlijk vrij groot (185 hele centimeters) en vrij goed bedeelt aan alle kanten (...) maar of ik daarmee het stempel stoer verdien? Misschien wel, ik heb een grote mond en ben ook niet bang deze te gebruiken. Als iets mij niet aan staat ben ik de eerste om daarmee af te rekenen en als iemand vervelend tegen me doet... Nou, dan heb je ook een slechte aan me. Helaas ben ik alleen niet op alle fronten stoer... Eén van mijn zwakke punten is ... DE TANDARTS!!!

De tandarts dus... Ik ben bang... Eigenlijk mag ik het wel met hoofdletters schrijven: BANG! En zelfs in hoofdletters ziet het er nog uit als een understatement... Ik schijt in mijn broek, zou het liefst voor de trein springen als ik een afspraak heb... Als het aan mij zou liggen zou ik nooit meer naar zo'n smoelsmid gaan... Maar ja, de rest van je leven met zwarte stompjes in je mond is misschien ook niet het beste wat je kan overkomen...

Omdat ik zo bang ben heeft mijn tandarts mij een half jaar geleden verwezen naar een Tandheelkundig Angstencentrum in Amsterdam. Hij kon mij niet meer behandelen (en terecht: ik lag schoppend, kermend, jankend, hyperventilerend en schreeuwend in de stoel) en wilde dat ik daar hulp voor zou krijgen. Om te voorkomen dat ik nooit meer naar een tandarts ga (en de inkomsten van zijn beroepsgroep verminder) en om mijn gebit te redden.

Vorig jaar november was het zover: mijn eerste afspraak bij het Angstencentrum. En eigenlijk ging dat erg goed. Strak van de zenuwen (want geen kalmeringspillen genomen zoals ik dat de laatste keren bij mijn eigen tandarts wel deed) liep ik met de tandarts mee. Hoewel er niks ging gebeuren (want alleen eerste gesprek) zat ik binnen de kortste keren te janken bij het vertellen van mijn trauma (één keer zonder verdoving behandeld, daarna nog een keer of 5 een gaatje gehad dus elke keer meer stress en gejank) en lag ik totaal verkrampt in de stoel bij de controle. De angsttandarts was een held. Hij was rustig (wat mij ook rustiger maakte), vond het geen probleem dat hij zwemmend de spreekkamer door kon na mijn afspraak en vertelde mij dat ik echt niet de enige was met een angst voor de tandarts. Allemaal dingen die mijn eigen tandarts vergeten was te doen (de lompe boer) dus!

Bij de controle kwamen dingen naar voren waar ik op zijn zachtst gezegd niet gelukkig mee was: ik heb ernstige tanderosie (bijna geen glazuur meer op mijn tanden, wat de hoeveelheid gaatjes dan wel weer verklaart) en op de röntgenfoto bleek dat ik maar liefst 10 gaatjes in mijn mond had. Geloof me: als je bang bent is dat precies iets wat je niet wilt horen... De tandarts zei dat we rustig aan de gang zouden gaan met vullen en dat we wel zouden gaan kijken hoeveel we er gingen doen en hoe dat zou gaan. Het uiteindelijke doel was terug naar een normale tandarts, al raadde hij me al die eerste keer aan rond te kijken naar een nieuwe tandarts. Mijn oude tandarts zal zijn manier van werken (type: niet zeiken, stil liggen) niet gaan veranderen, en juist van die manier van werken ben ik zo bang geworden. Een nieuwe tandarts dus, maar eerst maar eens angsttraining.

De eerste behandeling in het angstencentrum viel me gelijk al mee. Waar ik bij mijn eigen tandarts letterlijk vastgehouden moest worden (met flinke kracht) en lag te gillen, bleef ik nu wonderwel kalm. Ok, ik heb gehuild en gehyperd, maar dat was niets in vergelijking met mijn vorige behandeling bij mijn eigen tandarts. Viel voor mij mee dus, al las ik later in mijn dossier dat de angsttandarts mij een extreme angstpatiënt vond die op alles reageerde en die lag te flippen...

De tweede behandeling ging al een stuk beter: 2 gaatjes in één keer (mijn eigen tandarts had me uitgelachen als ik dat had voorgesteld) en niet gehyperd... Ok, wel gehuild maar we verwachten geen wonderen natuurlijk...! De derde behandeling was heftig: de kies waar ik mijn trauma aan heb overgehouden moest opnieuw gevuld worden. Er was een gaatje bijgekomen en mijn vulling zag er ook niet zo denderend meer uit... Voor mijn gevoel heb ik echt úren gelegen: de complete kies is volledig uitgewoond en leeggehaald. Ik voel nu een gat als ik er met mijn tong langs ga, alleen de randen staan nog...!

De vierde behandeling was alweer mijn laatste. Als je mij ooit had verteld dat ik binnen vier behandelingen niet meer bang zou zijn voor de tandarts, dan had ik je uitgelachen. Maar het is wel zo... Bij de vierde behandeling heeft de tandarts drie gaatjes achter elkaar geboord en gevuld. En ik heb geen kik gegeven! Best iets om trots op te zijn, zeker omdat ik vier maanden eerder mijn eigen tandarts nog heb proberen te schoppen en mijn moeders handen heb fijn geknepen...

En nu ben ik uitbehandeld bij het angstencentrum. Ik ben ontslagen zoals dat heet. Eindelijk iets waar het niet erg is om ontslagen te worden! Morgen heb ik mijn eerste behandelafspraak bij een gewone tandarts. Er zijn nog drie gaatjes te gaan en die gaan we morgen proberen te vullen. Als het niet lukt mag ik nog terug naar het angstencentrum, dan hebben ze me te vroeg ontslagen. Maar ik heb er vertrouwen in. Die paar keer dat ik zo rustig op die stoel heb kunnen liggen hebben me zelfvertrouwen gegeven. Ik kan het aan!

En daarom durf ik nu te zeggen: Ja, ik ben inderdaad stoer! Ik ben zelfs niet bang voor de tandarts!

JOEHOE!!! IK LEEF NOG!!! Stop de persen, stop de zoektochten want ik leef en ben in goede gezondheid! Het is al even geleden (zag net tot mijn schrik oktober staan...) maar ik ben er weer! Ik vroeg me af of ik nog een space zou hebben, na mijn lange afwezigheid, maar zowaar: al mijn hersenspinsels zijn bewaard... Zijn we daar blij mee? Geen idee, ik zal het zo eens even nalezen... Ik schaam me diep voor mijn verdwijning van de space-aarde... Niet alleen heb ik zelf niets meer geschreven, maar ook heb ik nergens meer van iemand bijgehouden hoe het allemaal ging... Ja, soms las ik in een MSN-naam nog wel eens iets, maar verder loop ik denk ik hopeloos achter... Het is verschrikkelijk!

Waarom ik nu dan terug ben? Nou, ik klikte weer eens op het icoontje en bedacht me dat ik mijn hobby net zo goed weer op kan gaan pikken. In de hoop dat er iemand weer de moeite neemt om mijn krabbels te lezen natuurlijk. Waarschijnlijk speelt het weer ook mee: de zon schijnt, de vogels fluiten, het leven is mooi en lacht me weer eens vriendelijk toe... Dat deed me denken aan het Spaceweekend vorig jaar en dat maakte me weer een beetje enthousiast. Daarbij begint mijn volwassen leven eindelijk eens een beetje te lopen (BAANBAANBAAN) en heb ik gewoon veel te vertellen (what's new?). Misschien een idee om het weer eens op mijn space te knallen, al die onzinnige verhalen... Beginnen bij het begin dan maar?

Vorig jaar september ben ik begonnen aan een nieuwe, deeltijd, opleiding. Deze opleiding tot HBO-Pedagoog volg ik in de verkorte variant, wat betekend dat ik over (vanaf nu geteld) 1,5 jaar een tweede HBO-diploma heb. Mijn plan is inmiddels veranderd, want in plaats van dat ik pedagoog wil worden, ben ik van plan mijn lesbevoegdheid te gaan halen. Met deze lesbevoegdheid kan ik les gaan geven op een ROC, in sociaal agogische vakken (jaja...). Dat is voorlopig alleen nog niet het streven, het liefst wil ik mijn werk in de hulpverlening gaan combineren met het geven van trainingen en cursussen. Hoewel je daar niet persé een lesbevoegdheid voor hoeft te hebben, scheelt het voor mijzelf als ik weet hoe ik een les in moet richten en hoe ik les moet geven. De opleiding is tot nu toe zwaar, maar nog niet zwaar genoeg (lees: ik voel me nog niet gedwongen veel aan school te doen, wat betekend dat ik nog steeds geniet van veel vrije dagen). De stof is pittig en de verslagen omvangrijk, maar tot nu toe weet ik me redelijk te redden. Pas één tentamen niet gehaald!

Werk dan... Afgelopen donderdag heb ik ontslag genomen bij de Albert Heijn! EINDELIJK!!! Sinds oktober vorig jaar doe ik al invalwerk bij Meerwijck, een jeugdzorginstelling in Utrecht. Ik val voornamelijk in op leefgroepen van jongeren en tot september ben ik tijdelijk vervanger op de leukste groep waar ik inval!!! Ben echt superblij... Niet alleen omdat ik nu eindelijk eens de big bucks binnen ga halen (...), maar ook omdat ik nu dus echt EINDELIJK weg kan bij de Appie. Natuurlijk had ik al veel eerder op kunnen zeggen, maar ik had maar zo weinig uren invalwerk dat ik de Appie wel lekker vond voor erbij. De laatste maanden begon ik het echter steeds vervelender te vinden: veel vaste collega's weg, nieuwe bedrijfsleider waar ik niet echt wat mee heb (prima vent, kan erg met hem lachen maar kan me niet vinden in zijn manier van werken) en veel gezeur tussen collega's onderling. De sfeer was dus behoorlijk verpest en het idee dat ik een HBO-diploma achter mijn naam had staan, maar nog steeds met tegenzin achter een kassa geplakt zat was niet echt opbeurend. Het was al zo ver dat ik vorige week riep dat ik hoe dan ook weg zou gaan. Baan of niet! Gelukkig kreeg ik de dag er op de bevestiging dat ik aan de slag kon als tijdelijk vervanger en zag de wereld er opeens een stuk mooier uit!

Met Wilbert gaat alles ook weer goed. Ik zeg weer, want een maand geleden was het bijna afgelopen geweest... Een paar jaar geleden ben ik erg stom geweest en dat kwam er een maand geleden (min of meer onder dwang) uit. Gelukkig heeft Wilbert me een kans gegeven mezelf te bewijzen, iets waar ik nu druk mee bezig ben! Verder gaat alles redelijk zijn gangetje... Ik woon nog steeds thuis (ach ja...) en het huis waar Wilbert en ik gaan samenwonen heeft inmiddels een vertraging van een jaar opgelopen (zou eigenlijk volgende maand klaar zijn, wordt 2e kwartaal 2008). Als ik een echte, vaste, baan heb moeten we misschien maar eens gaan kijken of we niet iets anders kunnen zoeken met een wat grotere hypotheek... Maar dat is voor nu nog allemaal toekomstmuziek, dat moeten we maar eens rustig gaan bekijken!

Zo, nu zijn jullie weer even bijgepraat. Ga ik nu eens een rondje maken langs alle mensjes om bij te lezen en jullie te vertellen dat ik NOG LEEF!!! Hahaha, ik hoop op veel bezoeken!