Ik ben ziek. Nu ben ik dat wel eens eerder geweest, maar nu is het echt een lousy timing...

Afgelopen dinsdag begon het gesodemieter: hoesten en woensdag wakker worden met het idee dat ik 's nachts een schuurmachine had opgegeten. Niet erg fijn dus. Hoe verder de dag vorderde, hoe minder stem ik leek over te houden en gister kon ik 's ochtends vroeg echt alleen nog maar piepen... Niet leuk!

Hoewel mijn hoesten steeds minder leek te worden, en mijn stem ook steeds meer terug kwam, begon mijn huid gisteravond pijn te doen. Nu is mijn huid een soort 6e zintuig, en als die pijn doet kan ik er donder op zeggen dat ik ziek wordt... En zo geschiedde: vannacht liggen woelen en gezwommen van de koorts, beroerd geslapen en halverwege de nacht bedacht dat ik maar niet ging werken vandaag. Ze zouden op deze manier tenslotte weinig aan me hebben.

Vanmorgen vroeg dus naar mijn werk gebeld, om door te geven dat ik ziek ben (gelukkig had degene die aan het werk was me gister ook al gezien en vooral gehoord). Om 7.30 werd ik teruggebeld, waar ik het busabonnement van meisje X gelaten had donderdag... *SLIK* Die zat dus nog in mijn tas... Donderdag was ik samen met haar een nieuw abonnement wezen halen en omdat zij geen broekzakken had, had ze mij gevraagd of ik de kaart in mijn tas wilde doen. Glad vergeten om hem eruit te halen, en tot overmaat van ramp dus ziek. Ik zou dus ook geen kans hebben het abonnement terug te geven, al had ze hem wel nodig dit weekend. Dilemma...

Vandaag werken zat er echt niet in, ik had inmiddels een flinke verhoging geconstateerd dankzij de thermometer en was verre van fit genoeg om richting Amersfoort te treinen, puur voor dat kaartje. Aangetekend versturen bleek ook geen oplossing, dan zou het op zijn vroegst maandag aangeboden worden. Omdat mijn teamleider mij min of meer verbood morgen wel te komen werken ('je gaat maar lekker uitzieken, als we niemand kunnen vinden is dat niet jouw probleem!') was dus de vraag hoe ik dit ging oplossen.

Toen Wilbert mij vanmiddag belde om af te spreken voor vanavond stelde ik hem dé vraag: wilde hij mij heen en weer rijden naar Amersfoort, puur om dat abbonement af te geven? Zelf rijden durfde ik niet aan vanwege de koorts, plus dat hij een man is en in mijn beleving dus per definitie beter de weg weet te vinden. Dat in combinatie met mijn kennis van de omgeving (lees: de drie straten rondom mijn werk) maakte van hem mijn ideale chauffeur.

We zijn inderdaad naar Amersfoort gereden, de laatste meting die ik gedaan had was bijna 39 graden hoog, en ik zat daar in die zonnige auto... Pet en zonnebril op om zoveel mogelijk licht te blocken van mijn gevoelige oogjes en met het stratenboek op schoot. We hebben het gevonden en ik heb het abonnement afgegeven.

Meisje A keek wie er aan de deur stond en kwam er pas na een paar tellen achter dat die zwerver haar groepsleider Jantine was: 'Waaaaaaat, het is Jantine!' waardoor de rest van de groep al snel ook naar de deur gerend kwam: 'Jantine, je ziet er verschrikkelijk uit!' (net wat je wil horen...). Het meisje van wie het abonnement was weet nu wat ik wel niet voor 'mijn' jongeren over heb: in trainingspak, met 39 graden koorts, zweterig en beroerd en al puur en alleen voor één stom kaartje heen en weer rijden naar Amersfoort...

Aankomende dinsdag heb ik weer dienst, ze mag maar beter een gebakje voor me klaar zetten!!!

Soms heb je zo'n dag dat je er achter komt dat sommige vriendschappen sterk genoeg zijn om de grootste storm te doorstaan. Er zijn vriendschappen waar je het van verwacht en die voor de test slagen, vriendschappen waarvan je het verwacht die genadeloos zakken en uiteraard de vriendschappen waar je niet zo heel veel van verwacht maar die wel de rest van je leven blijven bestaan.

Mijn vriendschap met Kristen is er één van de eerste categorie. Kristen en ik schelen in leeftijd slechts een paar uur. Zij geboren op 6 december, ik op 7 december en hoe toevallig: onze moeders kenden elkaar van de volleybal. Zij heet Kristen, ik van mijn tweede naam Kirsten. Mijn tweede naam was overigens bijna mijn eerste naam geweest, kwestie van geluk met muntjes gooien... Maar dat is misschien een verhaal voor een andere keer. Kristen en ik kennen elkaar echt al bijna vanaf onze geboorte. De verloskundige is na Kristen's verlossing met haastige spoed naar mijn mamma gesjeest om mij te bevrijden en die band is nooit meer doorbroken. Beste vriendinnetjes dus, vanaf zo'n beetje het allereerste moment.

 

Ook op school, want we zaten vanaf de kleuters bij elkaar. Samen met Wendelin en Sarah waren we een echt meidenclubje, al viel ik er wat buiten omdat ik volleybalde en niet, net als de rest, gek was van paarden. Op aanraden van onze juf uit groep 8 werd ons clubje uit elkaar gehaald in de brugklas. We leken nooit uitgekletst en de juf was bang voor de gevolgen als we op het voortgezet onderwijs zouden zitten. Dit heeft onze vriendschap nooit beïnvloed. Hoewel we elkaar een stuk minder zagen, bleven we vriendinnen. Kristen was daarbij speciaal, de enige waar ik op dat moment echt álles aan vertelde. Van verliefdheid, waar zij zich toen echt níks bij voor kon stellen, tot ruzies en (slechte) toetsresultaten. Kristen's huis was mijn tweede thuis, ik voelde me daar prima, kon het goed vinden met haar zusjes en ouders en was op mijn plek.

 

Tot halverwege de tweede klas. Kristen vertelde me dat ze ging verhuizen, naar de andere kant van het land. Haar vader wilde al langer wat landelijker (lees: het platteland) gaan wonen en ze hadden een mooi huis gevonden in Groningen. Needless to say: ze zou vertrekken uit Culemborg en vertrekken van school. Als ik terug denk aan de schok die dat bij mij teweeg bracht kan ik weer huilen (en bij deze voeg ik dus ook echt letterlijk de daad bij het woord...). Een leven zonder Kristen in mijn directe omgeving kon ik mij niet voorstellen, mijn toevluchtsoord zou verdwijnen, nooit meer zou ik éven bij Kris langs kunnen gaan. Nu ik er zo aan terug denk vind ik het nog steeds erg, de pijn van het 'verliezen' van mijn beste vriendin is er nog steeds.

Gelukkig hielden Kristen en ik contact. Minder dan we gewend waren, maar gelukkig lopen we allebei niet zo hard dus we zullen er geen ruzie over krijgen. Zo eens per jaar zien we elkaar eens, en we spreken elkaar op zijn minst twee keer (haar en mijn verjaardag, op die twee dagen wordt het hele jaar bijgepraat). Lijkt weinig en dat is het ook. Maar het is genoeg, hoe raar dat misschien ook zal klinken voor een buitenstaander. Als we elkaar spreken of zien lijkt het alsof ik haar gisteren nog gezien heb. Kristen doorziet mij, bij haar kan ik nog steeds volledig mijzelf zijn.

Een paar weken geleden kreeg ik een melding van Hyves, Kristen wilde mij toevoegen als vriendje. Aangezien ze altijd een beetje een digibeet is geweest was ik verrast. Maar wel blij, weer een manier erbij om makkelijk te communiceren. Na wat gekrabbel bleek dat ze aan haar scriptie gaat beginnen en in het kader van haar afstuderen gaat werken bij een instantie in ... Amersfoort...! En laat ik daar nou ook werken... :-) Hoe toevallig! Ik geloofde al in lotsbestemming, maar nu helemaal!

Volgende week gaan Kris en ik meeten, een lekker lunchje doen in Amersfoort. Bijkletsen en vooral kijken wanneer we weer eens een dag (of weekend... of langer) écht gaan vrij maken voor elkaar. Vandaag liet ze zich aan de telefoon ontvallen dat ze hier op bezoek was geweest, ik vertrouw er dan ook op dat ze ook dit verhaal zal gaan lezen. Kris, als je er inderdaad bent: LAAT EEN REACTIE ACHTER!!! Net onder de tekst staat een link met daarbij het woord 'comment' even klikken en je kan je uitleven.

Tot volgende week woensdag ga ik me erop verheugen haar weer te zien, I can't wait! 

Ik hou van mijn werk. Sinds vorig jaar oktober ben ik groepsleider en sinds een maand sta ik op één groep in plaats van verschillende invalplaatsen. Op dit project heb ik het ontzettend goed naar mijn zin: er zit een leuke groep jongeren en het team neemt me echt op. Elke keer is het weer een feest als ik mag werken!

Vorige week was ik er op de avond dat de weekendtaken gedaan moesten worden. Dit is een soort corvee voor de jongeren, elke week hebben ze een andere weekendtaak wat bijvoorbeeld het schoonmaken van de badkamer in kan houden. Vorige week ging ik collecteren met een aantal jongeren (we doen mee collecteren voor het Nationaal Fonds Kinderhulp) en er bleef één meisje achter, met de belofte dat ze in de tijd dat ik weg was haar taak (schoonmaken van de eetkamer) zou gaan doen.

Na een vruchtbaar uur collecteren kwam ik terug om vervolgens de eetkamer in dezelfde staat aan te treffen. Het meisje hield bij hoog en laag vol dat ze het gedaan had. Toen ik haar confronteerde met de nog steeds beconfettide vloerbedekking (stofzuiger?) en de tafel met de shoarma van het eten er nog op zei ze dat dat niet kon. 'Ze had al vier keer gestofzuigd'...

Als de jongeren hun taak niet doen krijgen ze geen zakgeld en onder dit dreigement zette ik haar (volgens haar dus opnieuw) aan het werk. Na het poetsen van de tafel kwam DE vraag: 'Waar is de stofzuiger?'  Haar verteld dat zij dat toch moest weten, aangezien ze hem al vier keer gebruikt had...

 

Haar grijns was breed en die van mij zo mogelijk nóg breder... En daarom hou ik nou zoveel van dit werk!