Nou is het iedereen vast al opgevallen dat we met een clubje gillende keukenmeiden een weekendje weg zijn geweest... Niet? Spreek jij dan nog wel mensen?!

Afgelopen vrijdag was het zover. Na een lange dag werken in de hitte (met klanten die je vertellen dat je zoooooveel geluk hebt dat je mag werken in de koele winkel: net alsof je daar na 5 minuten nog iets van voelt) racete ik langs Miek om de tompoucen en oranje diadeem op te halen en vliegensvlug naar het station... Ik was al bijna onderweg!

EEEEEEEEEEindelijk kwam de trein aangereden en was ik op weg naar Utrecht CS, waar Miek mij op stond te wachten. Snel de trein naar Zwolle ingedoken en toen aan het denken geslagen. Want hoe zou iedereen zijn? Wie zou er bijvoorbeeld roken? De inschatting was redelijk juist, Em rookte idd! Later bleek dat ook Lies zich met die vraag had beziggehouden want die vermoedde al dat ik van de nicotine hield... En wie zou er stil zijn en wie juist heel luidruchtig? Ook die inschatting bleek juist, want er waren geen stille mensen bij! Inmiddels bijna in Zwolle aangekomen begonnen we een beetje te stressen... Nog maar een half uurtje en we zouden ze zien! Miek had Lies natuurlijk al aan de foon gehad, maar ik wist niks van niemand. Nou ja, behalve de verhalen dan...
In de trein richting Meppel vielen wij Randstedelingen (of bewoonde wereld-bewoners  ) van de ene in de andere verbazing. Er rijden daar dus treinen 20 minuten lang zonder te stoppen. Hier ben je al binnen 20 minuten in Utrecht, met 2 tussenliggende stations. Ook bleken er Marokkanen in het Noorden te wonen  . Zo leer je elke dag weer wat bij! Uitgestapt op Meppel gingen we op zoek. Waar was de uitgang en, belangrijker, waar waren die meiden?!

Na even gestaan te hebben kwam er een rode, toeterende, scheurmobiel aangereden en gezien de enthousiaste armbewegingen uit de ramen moesten dat Lies, An en Clau wel zijn!

Iedereen gelukkig, de ergste spanning er vanaf en ja, we zaten in de auto

gevouwen op weg naar het pannenkoekenschip!

Ook in het pannenkoekenschip was het ontzettend leuk. Verhalen vlogen over de tafel en iedereen voelde zich volgens mij prima op zijn gemak in het bijzijn van de anderen. Niks geen ongemakkelijke stiltes, iedereen had wel wat te vertellen!

Na het eten gingen we dan eindelijk op weg naar Westerbergen: the place to be dit weekend! De huisjes vielen goed in de smaak en al snel werd de eerste fles wijn opengetrokken, wat het begin inluidde van een zeer gezellige avond.

Er werden serieuze dingen besproken, maar ook werden de meest lolligste verhalen verteld. Gewoon een avond die je met je real-life vriendinnen hebt. Wat het eigenlijk nog wel leuker maakte, gewoon omdat wij elkaar voor dit weekend niet kenden…

Na wijn, snoepjes, Waakbeer Willie, bellenblaas, toiletpapierversiering en stapels fotoos was het tijd om naar bed te gaan… Ha, dat hadden jullie gedacht.  Een hele dikke spin vond het ontzettend leuk om ons de stuipen op het lijf te jagen en had zich verschanst in de gootsteen (hemelsbreed zo’n 2 meter verwijderd van mijn bed…) Pas na zo’n kwartier bibberen, gillen en hysterisch lachen was het monster verwijderd. Hop naar het toiletgebouw en ja hoor, toen we terugkwamen zat er nog zo’n monster. Gelukkig was die wat minder eng (maar toch op een handdoek zitten bijten om niet te gillen) en An had hem al snel te pakken.

Een gemiddelde vrijdagavond op Westerbergen: vol sensatie!!!

De zaterdag was het al erg vroeg dag… Jantine werd al om 7uur wakker geflitst door Lies die met een camera Miek probeerde vast te leggen. Daarna begon het geklets en de oogjes zijn niet meer dicht gegaan. Na met An de broodjes gescoord te hebben, gegeten te hebben (jongetje met de tentstok op het stalen speelhuis: bedankt voor de muzikale ondersteuning) en onder een douche gestaan te hebben (gezellig in de familiedouche, dat was makkelijk met doorgeven van shampoo ed.) was het tijd voor een rondje over dat prachtige park. Nog steeds waren we niet uitgepraat en we lagen net zo lief in de ballenbak als dat we slippers kochten bij het winkeltje… Kortom: dolle boel!

Met de lunch kwamen Do en Em binnengereden (Miek wil na het zien van de auto ook een Smart, zo leuk zag hij eruit) en ook dat klikte meteen. Voordeel: Do woont lekker vlakbij dus terrasjes zijn zo geregeld! Toen wij bijna klaar waren met eten kwam ook Friederieke aan en de club was compleet.

Na de verschillende uitwisselingen (ik dacht dat jij…, vind je haar niet ook…) werd het tijd om naar het zwembad te wandelen. Heerlijk water, geweldige zonnebrand van Do (ik ga binnenkort eens winkelen) en vooral weer oneindig veel serieus en leuk geklets.

’s Avonds was het dan tijd voor het mysterieuze turfhoeden. Wat het is verraadt ik lekker niet, maar het was geweldig! Gewoon op een ongedwongen manier eten, met tijd om te kletsen. Super!

Zondag was het tijd voor Oranje natuurlijk. Helaas moest eerst het huisje opgeruimd en leeg, wat toch wel een treurig gevoel met zich mee bracht… Het was alweer bijna voorbij… Gelukkig mochten we echter nog wel blijven om in het zwembad te liggen, onder de grote stortbak te staan en om Oranje aan te moedigen in de meest foute Oranje combi’s die te verzinnen waren… Een paar woorden: wuppie-bellen, wuppie-pet, oranje armbanden, oranje boa, oranje hamer, hoedjes, vlag… Het was geweldig… WARM!!! Gelukkig won Nederland wat de terugtocht wat makkelijker maakte (je zal maar in Oranje rondlopen na verlies…).

Na een uitgebreid afscheid (we gaan echt snel weer afspreken hoor!) stapten Miek en ik bij Clau in de auto, die ons zou wegbrengen naar station Hoogeveen. Miek en ik misten de trein net maar hadden daarmee geluk want hierdoor hadden we een trein die direct naar Utrecht CS ging… En dat was luxe, we konden gewoon blijven zitten!

Al met al was het een belevenis die me waarschijnlijk mijn leven bij zal blijven. En daar wil ik iedereen (Lies, An, Do, Em, Fré, Clau, Miek, Jut en Waakbeer Willie) heel erg voor bedanken!