JANTINE HEEFT SINDS VANDAAG HAAR

 

Joepie, gewoon geslaagd... Ging wel lekker maar dat ik er mee zou slagen... Ach ja, op het eind ga je toch overal aan twijfelen... Maar vanaf nu kan ik dus wat makkelijker weg: we lenen ergens een auto en Jantine rijdt heel Nederland door!

Vandaag was een dag van uitersten. Allereerst moet ik toch even vertellen dat ik vanavond meteen (opening night) naar Pirates ben geweest... En ik vond hem geweldig! Nu ben ik zo en zo een huge fan of Johnny Depp en Jack Sparrow (zelfs met vlechtjes in zijn baard vind ik Johnny heerlijk) maar echt, ook de mannen in mijn omgeving vonden de film magistraal. Dezelfde humor als in deel I en dezelfde rare capriolen. Ditmaal met een leuke aanvulling: Jack op de vlucht voor de kapitein van de Vliegende Hollander... En wat heeft die sleutel met die achtervolging te maken?

Dan de reden dat ik weer eens een verhaaltje op mijn Space tik: Winkelleed.

Door velen word ik met de nek aangekeken omdat ik altijd geluk heb met winkelen. Ik scoor de leukste kleren voor het minste geld en slaag erin niet voor gek te lopen (graag bijval op dit punt...) met mijn samengeraapte zooitje kleren. Gisteren scoorde ik mijn favoriete BH (voor de duidelijkheid: die ene die ik als bikini gebruik omdat hij zo mooi en lekker zit) in een dikke opruiming. Wat blijkt: Hunkemöller heeft de pasvorm verbeterd en gooit alle 'oude' exemplaren de deur uit. Nou, die oude pasvorm vind ik ook prima en dat zorgde ervoor dat ik gisteren nog geen 5 euro voor een BH betaalde... Ik zei: tel uit je winst en kocht er vier. Van BH's heeft een vrouw namelijk nooit genoeg!

Gisteren was een uurtje door winkels rennen, maar vandaag mocht ik me de hele dag uitleven. Met weinig cent op zak (maar welke winkelende vrouw laat zich daardoor tegenhouden?) ging ik op Koopjesjacht met Wilbert. Dat dacht ik tenminste... Waar het Wilbert onder mijn bezielende leiding wonderwel lukte (2 broeken, een overhemd en een gaaf shirt voor minder dan 60 euro) had ik mijn dag niet. Nergens hadden ze leuke dingen en als ze ze wel hadden waren ze naar mijn mening te duur. De enige keer dat én het uiterlijk én de prijs van een broek me gelukkig maakten, waren de broekspijpen te kort...

Hoe wanhopig kan een mens worden... Álle winkels van binnen gezien (van hip tot uberkewl en weer terug naar de C&A) maar níks kunnen scoren... Uit pure wanhoop ben ik zelfs de Bijenkorff ingewandeld. Hoewel ik weet dat dat voor mij allemaal onbetaalbaar is hoopte ik op een wonder. Onder het motto van: 'normaal slaag ik overal en niet bij de Bijenkorff, zal het vandaag wel andersom wezen' ging ik met hernieuwde krachten het warenhuis binnen. Om met lege handen weer naar buiten te wandelen!!!

Wat is hier aan de hand? Is mijn talent voorbij? Is het over met de goedkope pret? Het trotse gevoel omdat je met 5 tassen over straat gaat (goed voor je image) maar niet meer dan 30 euro hebt uitgegeven? Ik hoop het niet, want juist door dat goedkope shoppen hou ik geld over voor andere belangrijke en gezellige dingen (kroeg, vrienden, kadootjes, sigaretten)...

De schamele opbrengst aan het einde dag waren een oranje zomerjurkje (soort linnen, wél gaaf!) en een shirtje van de Forecast. Ben er blij mee maar toch... Een dagje Shopruiming in Utrecht had bést meer mogen opleveren!!!

Deze week was erg druk. Druk voor mijn hoofd en druk voor mijn lijf. Ik ben dan ook moe, uitgeput durf ik wel te zeggen... Hier volgt een overzicht van wat ik allemaal heb meegemaakt deze week...

Maandag

Maandag sloeg ik aan het bellen met school, want had ik dat laatste vak nou gehaald of niet? Omdat er blijkbaar meerdere mensen waren die dat wilden weten wist ik pas na een half uur bellen door te dringen tot de kantoren  van het Onderwijssecretariaat. Gelukkig had de mevrouw goed nieuws voor me: AFGESTUDEERD!!! Het was wat onwezenlijk om die boodschap te krijgen. Het zo hard niet meer verwacht en dan toch plotseling en per ongeluk je diploma halen in juli. Wat een heerlijkheid!

Na de nodige telefoontjes en smsjes over en weer was het tijd om naar Utrecht te gaan reizen, waar Do me stond op te wachten met een felrode Mini Cooper (supervet karretje, daar wil je wel in gezien worden...). Er gingen namelijk een aantal dames duiken en ik was ingehuurd als hoffotograaf! ;-)  Al bij de briefing van de duikschooldirecteur wist ik dat ik een goede keuze had gemaakt. Ik werd al benauwd bij het idee dat ik aan zo'n mondstukje moest hangen om lucht te krijgen... Toen hij ook nog vertelde dat veel mensen gaan hyperen onder water omdat het zo raar is daar te ademen was ik helemaal blij dat water niet in te hoeven... Naast me zag ik op dat moment 2 dames wit weg trekken, terwijl Do ergens anders voorbereidingen aan het treffen was (Do heeft al zoveel ervaring dat ze geen briefing meer nodig heeft). Het zou een mooie avond worden!

Het was mooi om te zien hoe alle dames (nou ja, alle twee dan want Marieke moest nog een gesprek voorbereiden) aan het vechten sloegen met duikbril, zuurstoffles (jaja, perslucht...) en instructeur (ik kom écht dat water niet in met die fles op mijn rug). En maar fotograferen, de fotoos gooi ik zo in mijn fotoalbum!

De mini-spacedate was een succes dankzij de aanwezige dames, de ontmoeting met Em's John, het feit dat ik wist dat ik afgestudeerd was en het scheuren met de Mini (ze zijn in Amersfoort nu nóg bang voor ons denk ik).

Dinsdag

Vandaag moest ik werken, omdat een zwanger collegaatje ziek was. Normaal zou ik dat niet erg vinden, maar bij haar wel. Ze is namelijk heel goed: ze heeft met spit op bed gelegen maar kon na twee dagen weer lopen... Ik vind dat een vermelding in het Guinness Book of Records waard!!! Je begrijpt dat haar zwangerschap heeeeeel veel kwaaltjes gaat veroorzaken. Ze heeft al aangegeven niet meer op zaterdagmiddag te willen werken (ze kan niet zo lang staan en/of zitten) maar op zaterdagochtend, ze krijg vast  last van vocht-vasthoudende enkels/knieën/hoofd en haar rug wordt verschrikkelijk pijnlijk. Komt bij dat ze ontzettend misselijk zal gaan worden (bij voorkeur als de eerste maanden voorbij zijn want dan mag ze langer klagen) en dat ze liegt over de tijd dat ze zwanger is. Tegen een collega zei ze dat ze 13 weken was, aan mij vertelde ze gisteren dat ze 7 weken zwanger is... Een kwestie van slecht rekenvermogen of gewoon aandachtstrekkerij? Ik heb nu al medelijden met dat kind (als ze niet schijnzwanger is tenminste)...

Maar goed, voor dat aanstellende zwangere klagende monster moest ik dus een middag werken. Gezellige middag hoor, het vloog allemaal om... Jammer alleen dat ik mijn arm openhaalde aan de counter waardoor ik nu gedeeltelijk ontveld ben en dat ik op mijn lazer kreeg omdat ik de wc's had schoongemaakt met chloor (jaja, ik weet het... Het léf!) terwijl er een ander onduidelijk, niet schoonmakend en ontsmettend middel op de lijst staat... Het was een heerlijke dag, lekker warm ook...

Woensdag

Vandaag was de dag dat mijn laatste cijfer ook op Osiris verscheen, de online cijferregistratie. Het was nu echt definitief: ik ging donderdag mijn diploma ophalen! De rest van de dag heb ik eigenlijk helemaal niks gedaan... Tot half 4 op (in was te warm) mijn bed gelegen en rond 4u 's middags gaan douchen. 's Avonds de ouders van Wilbert meegevraagd naar mijn diploma-uitreiking. Mensen gelukkig maken kan ik goed! ;-) 

Donderdag

Dit was de dag der dagen. De dag waar ik de afgelopen vier jaar naartoe heb geleefd... De dag dat ik mijn diploma kreeg en daarbij de titel Bachelor of Social Work!!! En daar doen we het allemaal voor natuurlijk... ;-) De hele familie was uitgerukt voor mijn diplomering: (schoon-)ouders, opa + vriendin, broertje, Wilbert... Het was een dolle boel!

De uitreiking begon om 15u (vraag me niet waarom) en dat betekende dan weer dat we echt in de snikhitte in mijn (nu voormalige) school zaten. Wat een warmte, hoe warm... Verschrikkelijk! Gelukkig zat ik ook nog eens met mijn gezicht in de zon, wat het enigszins minder erg maakte (...) 

Na een aantal toespraken van docenten en teamleider MWD werden we gesplitst in 2 groepen. Natuurlijk moesten wij de afgesloten ruimte in (geen ramen, geen airco, geen wind: helemaal niks) en daar gebeurde het... Ik kreeg mijn diploma!!! Nadat mijn onderzoek ernstig geprezen was, duidelijk werd dat ik alle drie mijn stages met buitenlanders gedaan heb (2x VluchtelingenWerk en vorig jaar met die Marokkaanse jongens), en ik vertelde dat ik Pedagogiek ga doen werd ik gezoend en geknuffeld. Dáár lag mijn diploma op mij te wachten, in zowel Nederlandse als Engelse vertaling (in het kader van internationalisering). Ik hoefde alleen nog maar te tekenen en ... JA! Ik ben Bachelor of Social Work!

Vrijdag

Na een hele dag werken was het zover... Het moment van de dag waar ik het meest naar uit had gezien... Het feestje van Sarah! Voor de mensen die het niet weten: Sarah is al sinds de kleuters een heel goed vriendinnetje van mij. Hoewel we bijna niet op elkaar lijken (niet in lijf en in persoon) zijn wij een goed team. We kunnen elkaar twee jaar niet zien en toch de draad meteen weer oppikken. Echte vrienden dus!

Een paar weken geleden kreeg ik een kaartje van Sarah. Dat ze verhuisd is naar Dubai en dat ze daar nu woont met haar vriend die haar vriend niet meer is maar haar man. Jullie begrijpen dat dit een schok voor me was... Ok, ze woonde samen. Maar in Tilburg was dat toch ook leuk? Waarom naar Dubai om samen te wonen?! Er stond in de kaart ook niets over de reden dat ze in Dubai woonde maar wel een emailadres met het verzoek eens te mailen omdat ze weer contact wilde.

Na kort mailcontact over en weer werd duidelijk dat Sarah en vriendlief in de zomermaanden naar Culemborg kwamen. En dat er 7 juli een BBQ was om Michiel (= vriend) zijn verjaardag te vieren, en tegelijkertijd hun terugkeer naar het Nederlandse. Daar moest ik bij zijn, want ik ben veel te nieuwsgierig om dat te laten lopen natuurlijk...

In het kort: ze woont in Dubai omdat Michiel daar een baan als tennisleraar aangeboden kreeg en ze zin hadden in een avontuur (en zeg nu zelf: hoe vaak krijg je zo'n kans?). Zelf werkt ze als juf/begeleidster in een peuterspeelzaalachtige setting. Contact met kleine kinderen en ze ook nog wat proberen te leren zeg maar...

Sarah is gelukkig, ze is daar blij en woont daar leuk. Ze koopt elke week/maand nieuwe schoenen (kost niks daar) en heeft een ontzettend lieve hond. Hoop dat ik dat, later als ik eens groot ben, ook kan zeggen!


Conclusie

Het was hectisch, het was stressvol en het was warm. Heet eigenlijk wel. Het was een week met weinig slaap en een week met frustraties om mezelf en anderen. Maar toch: één van de leukste weken die ik ooit heb meegemaakt!!!

Nu weet ik hoe echte stress voelt...

Mijn afstudeeronderzoek heb ik per vandaag afgesloten met een 7... Een dikke vette 7 voor iets waarvan we dachten dat het problemen op zou leveren... Het kan verkeren! Dat het echt kan verkeren blijkt wel uit het feit dat een nietszeggend verslag mijn diploma in handen heeft. Een vak dat één week voor inleverdag nog werd toegevoegd aan de lijst... Zo één waarvan je denkt: wat kan daar nou mis aan gaan? En die onvoldoende afsluiten...

Nu heb ik binnen een dag de herkansing ingeleverd. En nu is het wachten... Wachten op dat ene laatste cijfer... Op Osiris (de online cijferregistratie) staat het in ieder geval nog niet. Dus hebben we maar een mailtje gestuurd naar de docente, in de hoop dat zij dit weekend nog op haar mail kijkt. En anders maandag richting school: achter die zooi aanjagen!

Gaan jullie allemaal voor me duimen? Nog maar 3 dagen en ik weet of ik mijn diploma heb gehaald binnen de afgesproken vier jaar... Maar eerst maar eens lekker bruin bakken van het weekend: zonder schuldgevoel over achterstallig schoolwerk en stressende groepsgenoten. Het is klaar en gedaan: geen werk meer te doen!!!