Zoals beloofd: weer een stukje van mijn hand!

Gister heb ik mijn allereerste sollicitatiegesprek voor grote-mensenwerk gevoerd... SPANNEND!!! Het gaat om een baan bij Bureau Jeugdzorg Utrecht: makkelijk te bereizen, goeie organisatie en well paid... Ook niet geheel onbelangrijk! De vacature is er één voor een jeugdreclasseerder. Voor de mensen die niet weten wat een jeugdreclasseerder doet: jongeren die een delict gepleegd hebben een jaar of 2 in de gaten houden en ondertussen ook rommelen in hun netwerk (ouders, school, evt. andere hulpverlening). Dit alles met het doel recidive (herhaling van crimineel gedrag) te voorkomen. Een uitdagende (drukke) baan, met veel contact met cliënten, ouders en derden (school etc.)... Duimen dus dat ik door de eerste ronde heen ben!

Echt duimen bedoel ik dan, want ik heb dus echt géén idee hoe het gegaan is... Heb zoveel mogelijk voorbeelden gegeven uit mijn eigen (stage-)ervaringen en ondertussen ook nog gestoeid met een door hun geschreven casus. Het vervelende was dat ik bijna geen respons kreeg van de mensen die mij interviewden... Heb dus geen idee of mijn ideeën en antwoorden hen aanstonden en of ik goed over ben gekomen of niet... Heel vervelend! Zeker als na het gesprek iedereen belt om te vragen hoe het gegaan is... Mocht steeds vertellen dat ik het echt niet wist...

Mocht ik het goed gedaan hebben, dan ben ik door naar de tweede ronde (hallo Meneer Cactus). Dit hoor ik vrijdag. En áls ik vrijdag door ben, dan heb ik maandag meteen mijn tweede gesprek al... Hoezo haast? Ze willen zo snel mogelijk van start met de functie, liever vandaag dan morgen. Nu heb ik alleen mijn baantje bij de Albert Heijn nog... Moet dus kijken of ik, als het nodig is, dat kan oplossen gedurende mijn opzegtermijn...

Ik heb mezelf voorgenomen om er niet te veel van uit te gaan dat ik het word. Er zullen vast sollicitanten tussen zitten die meer ervaring hebben dan ik, die per ongeluk betere antwoorden hebben gegeven dan ik of die gewoon beter bij de organisatie passen. En dan is het jammer maar niet het einde van de wereld.

Vandaag kreeg ik een telefoontje van de personeelsfunctionaris van Meerwijck (kamertraining en begeleid wonen). Dat hij mijn sollicitatie had ontvangen en of ik langs wil komen voor een gesprek. Het gaat dan om een plaats in de invalgroep, maar van een vriendin heb ik al gehoord dat je dan vaker wordt gebeld dan je lief is... Desnoods ga ik dus eerst maar in een invalfunctie aan het werk, dan hou ik de Albert Heijn gewoon nog even aan (beter geen schepen verbranden voor...). Straks even terugbellen voor een afspraak en dan zie ik het wel weer. Het is voorlopig dus nog niet stil in sollicitatieland!

+++++++++++UPDATE++++++++++++++++

Afgelopen vrijdag werd ik gebeld door de mevrouw van Bureau Jeugdzorg met wie ik mijn gesprek had gehad. Helaas ben ik niet door naar de tweede ronde van de sollicitatieprocedure, maar ze waren wel enthousiast over me... Huh? Ja, echt waar! Zo enthousiast, dat ze me tegen mijzelf in bescherming hebben genomen...

Ze vonden me een leuke, spontane en vriendelijke meid en zien in mij een goede jeugdhulpverlener. Over een paar jaar. Gezien mijn valkuilen (té betrokken raken bij je cliënt) hebben ze me als tip meegegeven eerst een tijdje als groepsleider te werken. In die functie kan ik rustig aan oefenen met afstand/nabijheid en grenzen e.d. leren stellen aan jongeren. Door een tijdje ervaring op te doen in het groepswerk schatten ze in dat ik wat steviger in mijn schoenen kom te staan en ze nodigde me dan ook van harte uit om over anderhalf jaar weer te komen solliciteren. Kans is groot dat ik dan wel door ga naar de volgende ronde!

Al met al is het dus jammer dat ik niet ben aangenomen, maar wel heel positief om deze feedback te krijgen van iemand die zo ervaren is. Ze waren op zich heel tevreden met het gesprek enzo, maar denken dat ik er nu nog niet klaar voor ben. Heel eerlijk, en ook feedback waar ik wat mee kan. Nu woensdag een volgend sollicitatiegesprek bij Meerwijck. Groepswerk dus!!! Kijken hoe dat loopt, hopen dat ik er binnen kom...

Rood is mijn hoofd. Rood... Wat zeg ik... KNALROOD!!! Want ik verwaarloos jullie verschrikkelijk... Rood is onder andere de kleur van de schaamte, de kleur die je wangen zo leuk aannemen als je je geneert... Als je weet dat je iets stoms hebt gedaan, of dat je anderen tekort doet...

Het is verschrikkelijk, maar ik verdien de allerroodste wangen die er zijn. Ik heb jullie in de steek gelaten en ik schaam me diep. Waarom ik er al zo lang niet meer ben geweest? Gebrek aan inspiratie? Vind ik de verschrikkelijkste smoes die er is. Zelfs als je je huis niet uit komt is er wel iets om over te schrijven. (die geweldige televisieserie, de kat, familie)

Blog-moeheid dan? Misschien, maar dan nog... Ik was zo fanatiek en de afgelopen maanden... Eigenlijk bestaat er geen excuus voor mijn lange afwezigheid. De internetverbinding doet het nog en heeft het ook gewoon gedaan de afgelopen weken, ervaringen genoeg om te beschrijven en ook aan de tijd ligt het niet: zit 3 dagen per week werkeloos thuis...

Wat is het dan? Waarom is het al een maand geleden sinds ik mijn laatste, toegegeven, karige stukje plaatste? Eerlijk? Ik weet het niet. Misschien opstartproblemen na de zomer (zo ben ik ook al een tijd niet wezen sporten)... Of luiheid... Of ook een beetje blog-moeheid... Ik durf géén grote oorzaak aan te wijzen omdat ik die simpelweg niet ken.

Maar er is goed nieuws want ik heb besloten de goede voornemens vast een paar maanden naar voren te halen. Gewoon alvast in september (nou ok, bijna oktober) beginnen met het grootste voornemen dat ik me nu kan bedenken: SCHRIJVEN!!! Want hoewel het er misschien niet op lijkt, mis ik mijn schrijfwerkjes en het wachten op jullie comments. Ik mis het om gewoon lekker achter de computer te zitten en alle frustraties via een murw-gebeukt toetsenbord aan het oneindige internet toe te vertrouwen. Ik mis het om mijn ervaringen met jullie te delen. Eigenlijk mis ik jullie gewoon heel erg... Ik weet dat ik some kind of lousy friend ben geweest de afgelopen weken zoniet maanden. Niet langs komen op verjaardagen (al hoewel dat écht niet lukte, promise), niet bellen en jullie ook niet op de hoogte houden van de ontwikkelingen in mijn net afgestudeerde leventje... Nu ik het zo neertik worden mijn wangen rooier en rooier... Wat ben ik toch verschrikkelijk!

Geef ik jullie nu in het kort een update van mijn leventje sinds de vakantie en ik beloof, echt waar, deze onderwerpen stuk voor stuk toe te lichten. Zoniet morgen, dan toch wel binnen de aankomende maand.

Werk
Jantine heeft zich begeven op de grote boze arbeidsmarkt! Eindelijk onderdeel van het grote mensen leven... Morgen heb ik mijn eerste gesprek, bij Bureau Jeugdzorg. Super uitdagend, in Utrecht en heerlijk betalend... Nu is het alleen nog een kwestie van aangenomen worden... ;-)

School
Sinds drie weken zit ik weer op school. Deeltijd Pedagogiek is het geworden, in de verkorte variant. Een master zag ik niet zo zitten (te theoretisch en geen tijd om al lekker te werken en geld te verdienen) Loop nu dus rond in Amsterdam, elke maandag. Het is zwaar (lessen tot 22u en officieel zonder pauzes er tussen, we zijn afhankelijk van de docenten of we kunnen eten of niet!!!) maar wel erg leuk en interessant. Op het gebied van ontwikkelingspsychologie heb ik het idee dat ik in 2 colleges al meer geleerd heb dan mijn hele opleiding hier voor.

Liefde
Hier geen verandering, wel verbetering!!! Ik heb al eerder geroepen dat Wilbert een huis had gekocht en zoals het er nu naar uitziet ga ik in april samenwonen...! We zijn al druk bezig met kijken naar alle mooie meubelen die te koop zijn en het berekenen van de benodigde centjes...

Algemeen
In het algemeen gaat het eigenlijk gewoon erg lekker met me... Ik wandel nog steeds rond, geniet nog steeds van mijn nicotineshots (al had ik mezelf beloofd te gaan stoppen als ik afstudeerde... Volgende opleiding dan maar...? ;-) ) en zie bijna al mijn vriendjes en vriendinnetjes nog zeer regelmatig. De toekomst zie ik rooskleurig tegemoet (en daar hebben we het rode thema weer). Laat de toekomst maar beginnen!

Ben ik aan het einde aanbeland van mijn virtuele confessions-tour. Eigenlijk heb ik nog maar één vraag aan jullie:

Forgive me???