Ik ben ziek. Nu ben ik dat wel eens eerder geweest, maar nu is het echt een lousy timing...

Afgelopen dinsdag begon het gesodemieter: hoesten en woensdag wakker worden met het idee dat ik 's nachts een schuurmachine had opgegeten. Niet erg fijn dus. Hoe verder de dag vorderde, hoe minder stem ik leek over te houden en gister kon ik 's ochtends vroeg echt alleen nog maar piepen... Niet leuk!

Hoewel mijn hoesten steeds minder leek te worden, en mijn stem ook steeds meer terug kwam, begon mijn huid gisteravond pijn te doen. Nu is mijn huid een soort 6e zintuig, en als die pijn doet kan ik er donder op zeggen dat ik ziek wordt... En zo geschiedde: vannacht liggen woelen en gezwommen van de koorts, beroerd geslapen en halverwege de nacht bedacht dat ik maar niet ging werken vandaag. Ze zouden op deze manier tenslotte weinig aan me hebben.

Vanmorgen vroeg dus naar mijn werk gebeld, om door te geven dat ik ziek ben (gelukkig had degene die aan het werk was me gister ook al gezien en vooral gehoord). Om 7.30 werd ik teruggebeld, waar ik het busabonnement van meisje X gelaten had donderdag... *SLIK* Die zat dus nog in mijn tas... Donderdag was ik samen met haar een nieuw abonnement wezen halen en omdat zij geen broekzakken had, had ze mij gevraagd of ik de kaart in mijn tas wilde doen. Glad vergeten om hem eruit te halen, en tot overmaat van ramp dus ziek. Ik zou dus ook geen kans hebben het abonnement terug te geven, al had ze hem wel nodig dit weekend. Dilemma...

Vandaag werken zat er echt niet in, ik had inmiddels een flinke verhoging geconstateerd dankzij de thermometer en was verre van fit genoeg om richting Amersfoort te treinen, puur voor dat kaartje. Aangetekend versturen bleek ook geen oplossing, dan zou het op zijn vroegst maandag aangeboden worden. Omdat mijn teamleider mij min of meer verbood morgen wel te komen werken ('je gaat maar lekker uitzieken, als we niemand kunnen vinden is dat niet jouw probleem!') was dus de vraag hoe ik dit ging oplossen.

Toen Wilbert mij vanmiddag belde om af te spreken voor vanavond stelde ik hem dé vraag: wilde hij mij heen en weer rijden naar Amersfoort, puur om dat abbonement af te geven? Zelf rijden durfde ik niet aan vanwege de koorts, plus dat hij een man is en in mijn beleving dus per definitie beter de weg weet te vinden. Dat in combinatie met mijn kennis van de omgeving (lees: de drie straten rondom mijn werk) maakte van hem mijn ideale chauffeur.

We zijn inderdaad naar Amersfoort gereden, de laatste meting die ik gedaan had was bijna 39 graden hoog, en ik zat daar in die zonnige auto... Pet en zonnebril op om zoveel mogelijk licht te blocken van mijn gevoelige oogjes en met het stratenboek op schoot. We hebben het gevonden en ik heb het abonnement afgegeven.

Meisje A keek wie er aan de deur stond en kwam er pas na een paar tellen achter dat die zwerver haar groepsleider Jantine was: 'Waaaaaaat, het is Jantine!' waardoor de rest van de groep al snel ook naar de deur gerend kwam: 'Jantine, je ziet er verschrikkelijk uit!' (net wat je wil horen...). Het meisje van wie het abonnement was weet nu wat ik wel niet voor 'mijn' jongeren over heb: in trainingspak, met 39 graden koorts, zweterig en beroerd en al puur en alleen voor één stom kaartje heen en weer rijden naar Amersfoort...

Aankomende dinsdag heb ik weer dienst, ze mag maar beter een gebakje voor me klaar zetten!!!

Soms heb je zo'n dag dat je er achter komt dat sommige vriendschappen sterk genoeg zijn om de grootste storm te doorstaan. Er zijn vriendschappen waar je het van verwacht en die voor de test slagen, vriendschappen waarvan je het verwacht die genadeloos zakken en uiteraard de vriendschappen waar je niet zo heel veel van verwacht maar die wel de rest van je leven blijven bestaan.

Mijn vriendschap met Kristen is er één van de eerste categorie. Kristen en ik schelen in leeftijd slechts een paar uur. Zij geboren op 6 december, ik op 7 december en hoe toevallig: onze moeders kenden elkaar van de volleybal. Zij heet Kristen, ik van mijn tweede naam Kirsten. Mijn tweede naam was overigens bijna mijn eerste naam geweest, kwestie van geluk met muntjes gooien... Maar dat is misschien een verhaal voor een andere keer. Kristen en ik kennen elkaar echt al bijna vanaf onze geboorte. De verloskundige is na Kristen's verlossing met haastige spoed naar mijn mamma gesjeest om mij te bevrijden en die band is nooit meer doorbroken. Beste vriendinnetjes dus, vanaf zo'n beetje het allereerste moment.

 

Ook op school, want we zaten vanaf de kleuters bij elkaar. Samen met Wendelin en Sarah waren we een echt meidenclubje, al viel ik er wat buiten omdat ik volleybalde en niet, net als de rest, gek was van paarden. Op aanraden van onze juf uit groep 8 werd ons clubje uit elkaar gehaald in de brugklas. We leken nooit uitgekletst en de juf was bang voor de gevolgen als we op het voortgezet onderwijs zouden zitten. Dit heeft onze vriendschap nooit beïnvloed. Hoewel we elkaar een stuk minder zagen, bleven we vriendinnen. Kristen was daarbij speciaal, de enige waar ik op dat moment echt álles aan vertelde. Van verliefdheid, waar zij zich toen echt níks bij voor kon stellen, tot ruzies en (slechte) toetsresultaten. Kristen's huis was mijn tweede thuis, ik voelde me daar prima, kon het goed vinden met haar zusjes en ouders en was op mijn plek.

 

Tot halverwege de tweede klas. Kristen vertelde me dat ze ging verhuizen, naar de andere kant van het land. Haar vader wilde al langer wat landelijker (lees: het platteland) gaan wonen en ze hadden een mooi huis gevonden in Groningen. Needless to say: ze zou vertrekken uit Culemborg en vertrekken van school. Als ik terug denk aan de schok die dat bij mij teweeg bracht kan ik weer huilen (en bij deze voeg ik dus ook echt letterlijk de daad bij het woord...). Een leven zonder Kristen in mijn directe omgeving kon ik mij niet voorstellen, mijn toevluchtsoord zou verdwijnen, nooit meer zou ik éven bij Kris langs kunnen gaan. Nu ik er zo aan terug denk vind ik het nog steeds erg, de pijn van het 'verliezen' van mijn beste vriendin is er nog steeds.

Gelukkig hielden Kristen en ik contact. Minder dan we gewend waren, maar gelukkig lopen we allebei niet zo hard dus we zullen er geen ruzie over krijgen. Zo eens per jaar zien we elkaar eens, en we spreken elkaar op zijn minst twee keer (haar en mijn verjaardag, op die twee dagen wordt het hele jaar bijgepraat). Lijkt weinig en dat is het ook. Maar het is genoeg, hoe raar dat misschien ook zal klinken voor een buitenstaander. Als we elkaar spreken of zien lijkt het alsof ik haar gisteren nog gezien heb. Kristen doorziet mij, bij haar kan ik nog steeds volledig mijzelf zijn.

Een paar weken geleden kreeg ik een melding van Hyves, Kristen wilde mij toevoegen als vriendje. Aangezien ze altijd een beetje een digibeet is geweest was ik verrast. Maar wel blij, weer een manier erbij om makkelijk te communiceren. Na wat gekrabbel bleek dat ze aan haar scriptie gaat beginnen en in het kader van haar afstuderen gaat werken bij een instantie in ... Amersfoort...! En laat ik daar nou ook werken... :-) Hoe toevallig! Ik geloofde al in lotsbestemming, maar nu helemaal!

Volgende week gaan Kris en ik meeten, een lekker lunchje doen in Amersfoort. Bijkletsen en vooral kijken wanneer we weer eens een dag (of weekend... of langer) écht gaan vrij maken voor elkaar. Vandaag liet ze zich aan de telefoon ontvallen dat ze hier op bezoek was geweest, ik vertrouw er dan ook op dat ze ook dit verhaal zal gaan lezen. Kris, als je er inderdaad bent: LAAT EEN REACTIE ACHTER!!! Net onder de tekst staat een link met daarbij het woord 'comment' even klikken en je kan je uitleven.

Tot volgende week woensdag ga ik me erop verheugen haar weer te zien, I can't wait! 

Ik hou van mijn werk. Sinds vorig jaar oktober ben ik groepsleider en sinds een maand sta ik op één groep in plaats van verschillende invalplaatsen. Op dit project heb ik het ontzettend goed naar mijn zin: er zit een leuke groep jongeren en het team neemt me echt op. Elke keer is het weer een feest als ik mag werken!

Vorige week was ik er op de avond dat de weekendtaken gedaan moesten worden. Dit is een soort corvee voor de jongeren, elke week hebben ze een andere weekendtaak wat bijvoorbeeld het schoonmaken van de badkamer in kan houden. Vorige week ging ik collecteren met een aantal jongeren (we doen mee collecteren voor het Nationaal Fonds Kinderhulp) en er bleef één meisje achter, met de belofte dat ze in de tijd dat ik weg was haar taak (schoonmaken van de eetkamer) zou gaan doen.

Na een vruchtbaar uur collecteren kwam ik terug om vervolgens de eetkamer in dezelfde staat aan te treffen. Het meisje hield bij hoog en laag vol dat ze het gedaan had. Toen ik haar confronteerde met de nog steeds beconfettide vloerbedekking (stofzuiger?) en de tafel met de shoarma van het eten er nog op zei ze dat dat niet kon. 'Ze had al vier keer gestofzuigd'...

Als de jongeren hun taak niet doen krijgen ze geen zakgeld en onder dit dreigement zette ik haar (volgens haar dus opnieuw) aan het werk. Na het poetsen van de tafel kwam DE vraag: 'Waar is de stofzuiger?'  Haar verteld dat zij dat toch moest weten, aangezien ze hem al vier keer gebruikt had...

 

Haar grijns was breed en die van mij zo mogelijk nóg breder... En daarom hou ik nou zoveel van dit werk!

Gister was het voor de voetballiefhebbers een dag om je vingers bij af te likken. Heel Nederland was in de ban van DÉ naderende ontknoping, wie zou er kampioen worden?

FC Utrecht had vorige week de verhoudingen op scherp gezet door drie minuten voor tijd gelijk te spelen tegen PSV, tot dat moment de waarschijnlijke kampioen. De opleving van Utrecht zorgde er voor dat AZ opeens bovenaan stond. Iets dat Utrechters erg leuk vonden, kijk maar naar het volgende filmpje:

http://www.youtube.com/watch?v=NgfWJhbHMI4

Gisteren was dan de laatste speelronde (play-offs niet meegerekend). Mijn Utrecht moest minimaal gelijkspelen bij Groningen om nog kans te blijven maken op Europees voetbal volgend jaar. Dat was alleen niet de wedstrijd waar ik mee bezig was. Zeker toen Utrecht al snel op voorsprong kwam en nog voor de rust de 2-0 maakte kon ik me nog maar druk maken om één ding: wie zou er kampioen worden??

Mijn persoonlijke favoriet was AZ. AZ heeft dit seizoen verreweg het mooiste voetbal gespeeld en misschien wel het zwaarste programma gedraaid omdat ze tot 2,5 week geleden nog meespeelden om drie prijzen: de nationale beker, de UEFA-cup en uiteindelijk ook het kampioenschap. Ik heb zware bewondering voor Louis van Gaal en zijn spelers. Ze hebben weer een geweldig seizoen gedraaid!

PSV was eigenlijk al vanaf het begin de gedoodverfde kampioen. Zeker toen PSV in de winterstop al een gat van 11 punten had geslagen met de concurrentie kon het eigenlijk niet meer stuk. PSV kreeg alleen een dip. De punten werden verloren en Ajax en AZ kwamen dichterbij. PSV nam het heft weer in eigen hand en bouwde de voorsprong weer uit naar 11 punten. De laatste maanden ging het alleen niet zo goed met PSV en ze gaven de voorsprong weer weg. Precies tegen Utrecht had PSV het kampioenschap al redelijk veilig kunnen spelen, maar Alje Schut van Utrecht besloot anders en hij maakte de 1-1. Precies een uitslag waar PSV niets mee kon. Opeens duikelde de ploeg naar de 3e plek en waren ze afhankelijk van zowel AZ als Ajax tijdens de laatste competitieronde.

Ja, Ajax maakte opeens ook nog kans. Hoewel ik trainer Henk ten Cate en middenvelder Wesley Sneijder echt VERSCHRIKKELIJK (dit kan ik op de pc alleen maar met hoofdletters uitdrukken...) vind moet ik Ajax toch de credits geven voor de manier waarop ze in het kampioenschap bleven geloven. Vanuit een vrijwel onmogelijk uitgangspunt kon Ajax gisteren opeens ook nog kampioen worden! En Henk ten Cate wist het wel: hoewel AZ verreweg de favoriet was kon de kampioensschaal beter naar Tilburg dan naar Rotterdam gebracht worden. Ajax ging wel even kampioen worden!

Inmiddels is alles gespeeld en is de uitslag bekend. AZ hoefde alleen maar te winnen en ze waren kampioen. Door een zoveel beter doelsaldo dan de concurrentie maakte het niet uit met hoeveel ze zouden winnen, als ze maar wonnen. De zekerheid van het kampioenschap verlamde de Alkmaarders en ze kwamen al vlot achter toen hun keeper een overtreding maakte, er af gestuurd werd en een penalty tegen kreeg. AZ is die klap niet meer te boven gekomen, in blessuretijd verloren ze zelfs nog door een doelpunt van Excelsior. 's Avonds was in de samenvatting te zien hoeveel pech AZ nu eigenlijk had gehad. Meerdere ballen belandden op de paal of net aan de verkeerde kant van de muur. Op een mogelijk beslissend moment aan het einde van de wedstrijd besloot Excelsiors keeper zijn kunnen te demonstreren. AZ is het niet geworden.

De strijd ging dus tussen Ajax en PSV. Beide clubs moesten zoveel mogelijk scoren, om elkaar op doelsaldo te ontlopen. PSV was direct goed op gang, terwijl Ajax moeite had met Willem II. De mannen van Radio 1 Langs de Lijn konden het allemaal niet meer bijhouden. De virtuele stand op teletekst veranderde bijna per minuut bij de verschillende doelpunten die gescoord werden. PSV moest minimaal 2 doelpunten meer maken dan Ajax om de titel te pakken. De mannen van Ajax hebben er alles aan gedaan, veel pech gehad en... Verloren. Want PSV maakte de 5-1 en Ajax bleef steken op een 2-0. PSV kampioen dus!

Door al deze spanning en sensatie heb ik gisteren een heerlijke dag gehad. Utrecht boekte eindelijk de 2e uitoverwinning van het seizoen en plaatste zich zo voor de play-offs en door alle hectiek rondom de kampioensstrijd heb ik uiteindelijk met zweethandjes op het puntje van mijn stoel gezeten. Wat mij betreft doen we het volgend jaar weer zo spannend, wie is het met me eens?

Hoe gaat dat spreekwoord ook alweer? In zware tijden leert men zijn echte vrienden kennen?

In mijn vriendengroep is het de laatste maanden nogal onrustig geweest. Dit had onder meer (of vooral) met mij te maken. Ik zal hier niet op de details in gaan, maar ik kan wel zeggen dat de groep flink opgeschud is.

Gisteren kwam ik op een website, om even in het gastenboek te lezen wat daar allemaal gebeurd was de afgelopen week. Daar stond na een post van mij een cryptische zin, die werd bevestigd door een ander. Een zin waar ik me persoonlijk door aangevallen voelde en waarvan ik me ook afvroeg waarom dit nou nodig was. Datgene waar het over ging was inmiddels bijna twee maanden geleden gebeurt en in al die tijd is er nooit iets gezegd of geroepen tegen mij waardoor ik dacht dat ik niet meer welkom was.

Vanwege de spanningen in de groep, deels door mij veroorzaakt, hield ik mij de laatste tijd al op de oppervlakte. Zo ben ik niet ingegaan op de (aantrekkelijke) plannen om met de Pasen naar het strand gegaan, hou ik mij buiten de plannen voor Koninginnedag en meng ik mij niet in de gesprekken op de site. Toen ik toch het 'lef' (letterlijk citaat!) had om weer eens een berichtje te posten kwamen de reacties: 'IK dag da iemand wat see.....' , 'zei der iemand wat dan, heb nix gezien ' en '...zei er trouwens iemand net wat?' . Reacties waaruit ik niet goed kon afleiden of het nu op mij sloeg, en waarom dat nu opeens na twee maanden zo gespeeld wordt. Gelukkig vond iemand anders dat ook en die nodigde de twee heren uit hun teksten als een echte kerel toe te lichten.

Inmiddels is er een fikse discussie losgebrand op het gastenboek, waar mensen mij van dingen beschuldigen en mij in niet mis te verstane bewoordingen duidelijk maken dat ik niet meer welkom ben. Gelukkig staan er aan de andere kant ook mensen die mij steunen en die het hypocriet vinden dat alleen ik word afgerekend op de problemen binnen de groep.

In een uitgebreide reactie heb ik mijn standpunt duidelijk gemaakt en daarmee is de kous voor mij nu af. De mensen die ik in die groep tot mijn echte vrienden reken, die blijf ik toch wel zien. De rest is blijkbaar nog niet volwassen genoeg om met tegenslagen om te gaan en zoekt een zondebok. Het is jammer dat ik op zo'n vervelende manier nu een groot aantal mensen niet meer zal zien. Aan de andere kant: ik zag ze toch al zo weinig dat ik er weinig aan zal missen.

Mark, Lotte, Freek en Marieke: thanks
Voor de rest: Grow up...

En zo leert men zijn vrienden kennen. Mijn moeder zei wijs toen ik mijn frustratie benoemde: 'misschien kun je beter dit tijdperk achter je laten en verder kijken, het is vooral erg kinderachtig.' Een uitspraak waar ik mij van harte bij aan sluit!

In navolging van de Viva wil ik ook eens een keer afrekenen met iets. Projectgroepjes wel te verstaan! Ook op de Hogeschool van Amsterdam vinden ze dat alle studenten zoveel mogelijk in groepjes moeten werken. Dat het een deeltijdopleiding is, en dat iedereen elkaar maar één dag per week ziet wordt door de almachtige schoolleiding maar even vergeten: samenwerken zullen we!

Eén van de opdrachten was een lespakket te ontwerpen. Superleuke opdracht vond ik zelf, heb er dan ook erg veel werk en tijd in gestoken (ook voor het eerst bij een schoolopdracht...). Tot zover geen probleem. Ons lespakket bestond uit een training voor jongeren over verslaving, en mijn moeder had aangegeven dat ze onze training eventueel wel wilde gaan gebruiken bij haar brugklassers. Voor mij dé motivatie om er lekker hard mee aan de slag te gaan. Mijn groepsgenootjes vonden dat natuurlijk wel prima. Jantine deed lekker veel (wilde ik zelf) en voor hen bleef er maar weinig te pennen over. De stukjes die er overbleven (zij moesten natuurlijk ook wel iets doen) waren klein en bestonden voornamelijk uit veel kopieer- en plakwerk.

Zaterdag kreeg ik van mijn ene groepsgenootje haar stuk gemaild. Met excuses over het late mailen (hoezo laat? Hoefde maandag pas ingeleverd te worden...) en alles er op en eraan. Zondagavond had ik alleen het stukje van mijn andere groepsgenoot nog niet gekregen... Om half 11 's avonds kreeg ik telefoon. Van het groepsgenootje dat haar deel gedaan had. Zij had M. gesproken en die had haar werk niet af... En ging dat ook niet afkrijgen... AAARGH! Werk ik eens keihard voor een opdracht, verzaakt iemand anders... Nu ben ik normaal ook iemand van op het laatste moment, maar dan is het werk in ieder geval wel gedaan en vaak op redelijk niveau ook nog. Deze M. had haar gedeelte (echt het makkelijkste gedeelte van de hele opdracht) dus niet af, en ik moest de maandagochtend tot half 12 werken en vervolgens de riedel gaan uitprinten... Eigenlijk had ik er dus geen tijd meer voor, daarbij baalde ik ook dat ik nu alsnog haar deel moest gaan doen.

Klasgenootje V. had dat ook bedacht, dus die had aan de telefoon al tegen M. gezegd dat dat wel lullig was, en zeker tegenover mij. M.'s reactie: dan neem ik morgen wel een bos bloemen mee... Kijk, en dan word ik giftig he... Dat je je werk niet doet, dat je niets laat horen (want V. belde toevallig over iets anders) en dat je er vervolgens ook echt schijt aan hebt. Mijn eerste gedachte was om M. uit het lespakket te schrappen en de docent te melden dat zij niets gedaan had en dus naar onze mening ook niet beoordeeld mocht worden. Dan zou ik zelf tussendoor wel ergens de tijd vinden om het benodigde knip- en plakwerk te doen voor het laatste onderdeel. Uiteindelijk besloot ik samen met V. om M. de keuze te geven: of ze deed het zelf en mailde het voor 12u, óf ik deed het en zij doet mijn gedeelte voor de volgende opdracht, óf haar naam zou geschrapt worden.

Maandagochtend vroeg gebeld en gevraagd naar haar plannen. Ze had wel een stukje en ging proberen (...) om de rest ook nog af te maken en uit te printen. Omdat ik nogal een Pietje Precies ben zei ik dat ik liever had dat ze het me mailde, dan kon ik de lay-out hetzelde opmaken als de rest van het pakket. Uiteindelijk besloten dat we allebei de helft van haar gedeelte zouden doen. Aangezien M. dyslectisch is had ik weinig zin om 's middags haar stuk nog te moeten corrigeren op spelfouten, dan deed ik het net zo lief (en snel...) zelf. Het knippen en plakken liet ik aan haar over. Om 11u stond het op mijn mail. De opdracht was af!

Nou, ok, bijna dan... De berg moest nog geprint worden. Gelukkig had ik met mijn moeder afgesproken dat ik bij haar op school mocht komen printen. Alleen jammer dat moeders onbereikbaar was... Na een aantal keer proberen te bellen ben ik op goed geluk naar haar school gegaan en rond gaan lopen in de hoop haar tegen te komen. 300 collega's gevraagd of zij dan toevallig wisten waar mijn mamaatje was. Natuurlijk wist niemand dat... Uiteindelijk werd duidelijk dat ik alleen maar een stuk kwam printen en leende een collega mij haar computer uit. Ik was gered! Alleen jammer dat het een gewone printer was, zo één die 5 minuten per pagina nodig heeft... Net als ik 70 pagina's uit moet draaien... Met een half oog op de klok (want aan het eind van de middag tentamens) ging ik aan de slag en ja hoor, uiteindelijk was het af!

Vorig jaar heb ik ten tijde van ons Magazine voor mijn minor Journalistiek al een stukje geplaatst onder de naam Moederliefde (

Voor diegenen van jullie die benieuwd zijn hoe Jantine er nu uit ziet:

PS: met dank aan degene die een bloggende Jantine vast wist te leggen... MOI!

Gisteren was het dan zover, ik moest weer naar een gewone tandarts... Weliswaar een nieuwe (want als ik terug ga naar de oude kan ik binnen twee bezoeken weer terug naar het angstcentrum) maar toch: een gewone tandarts... En deze tandarts weet wel dat ik bang ben (alle papieren van de angsttandarts doorgegeven) maar in hoeverre zou ze daar rekening mee gaan houden? Allemaal vragen die ervoor zorgden dat ik toch niet volledige ontspannen richting tandarts ging gisterochtend.

Toen ik daar aan kwam bleek het allemaal nogal uit te lopen (noodgeval van twee missende tanden) en na een half uur net doen of je leest naar binnen gehaald worden... Daar ging ik dan, 'here goed nothing' dacht ik er nog bij. Ik liet mijzelf in de stoel zakken en... HET GING GOED! Er was één tand die ik bleef voelen, ondanks verdoving. Daar heeft ze nog drie keer bijgespoten om het gevoel weg te halen (wat niet lukte, maar het gaat om het idee) en uiteindelijk hebben we met kleine stapjes die kies gedaan (tot vijf tellen en dan die boor weer uit je mond, werkt wonderbaarlijk goed voor zoiets simpels). En ik heb niet gegild, gejankt, gehyperd of iets anders gedaan wat op paniek duidde... EN IK WAS ZO TROTS OP MIJZELF!!!

Uiteindelijk stond ik pas om 11.45 weer bij Wilbert in de straat. Door dat noodgeval heb ik in plaats van drie maar twee gaatjes laten doen en toen was ik alsnog te laat op mijn werk... De assistente vroeg me of ik daar geen problemen mee ging krijgen... Moest heel hard lachen en heb haar toen verteld dat ik volgende week toch al mijn laatste dag zou hebben. Als ze me zouden ontslaan zou dat geen probleem zijn! Uiteraard leverde het echter geen problemen op dus uiteindelijk was ik er om 12.15, heb ik nog tot 16u met een verdoofd hoofd rondgelopen (want drie van de vier hoeken in mijn mond verdoofd) en ben ik erg trots op mijzelf alle mensen langs gegaan om te vertellen hoe goed ik was... Het kan verkeren!

Ik ben stoer... Of, tenminste, dat hoor ik vaak. Nu ben ik natuurlijk vrij groot (185 hele centimeters) en vrij goed bedeelt aan alle kanten (...) maar of ik daarmee het stempel stoer verdien? Misschien wel, ik heb een grote mond en ben ook niet bang deze te gebruiken. Als iets mij niet aan staat ben ik de eerste om daarmee af te rekenen en als iemand vervelend tegen me doet... Nou, dan heb je ook een slechte aan me. Helaas ben ik alleen niet op alle fronten stoer... Eén van mijn zwakke punten is ... DE TANDARTS!!!

De tandarts dus... Ik ben bang... Eigenlijk mag ik het wel met hoofdletters schrijven: BANG! En zelfs in hoofdletters ziet het er nog uit als een understatement... Ik schijt in mijn broek, zou het liefst voor de trein springen als ik een afspraak heb... Als het aan mij zou liggen zou ik nooit meer naar zo'n smoelsmid gaan... Maar ja, de rest van je leven met zwarte stompjes in je mond is misschien ook niet het beste wat je kan overkomen...

Omdat ik zo bang ben heeft mijn tandarts mij een half jaar geleden verwezen naar een Tandheelkundig Angstencentrum in Amsterdam. Hij kon mij niet meer behandelen (en terecht: ik lag schoppend, kermend, jankend, hyperventilerend en schreeuwend in de stoel) en wilde dat ik daar hulp voor zou krijgen. Om te voorkomen dat ik nooit meer naar een tandarts ga (en de inkomsten van zijn beroepsgroep verminder) en om mijn gebit te redden.

Vorig jaar november was het zover: mijn eerste afspraak bij het Angstencentrum. En eigenlijk ging dat erg goed. Strak van de zenuwen (want geen kalmeringspillen genomen zoals ik dat de laatste keren bij mijn eigen tandarts wel deed) liep ik met de tandarts mee. Hoewel er niks ging gebeuren (want alleen eerste gesprek) zat ik binnen de kortste keren te janken bij het vertellen van mijn trauma (één keer zonder verdoving behandeld, daarna nog een keer of 5 een gaatje gehad dus elke keer meer stress en gejank) en lag ik totaal verkrampt in de stoel bij de controle. De angsttandarts was een held. Hij was rustig (wat mij ook rustiger maakte), vond het geen probleem dat hij zwemmend de spreekkamer door kon na mijn afspraak en vertelde mij dat ik echt niet de enige was met een angst voor de tandarts. Allemaal dingen die mijn eigen tandarts vergeten was te doen (de lompe boer) dus!

Bij de controle kwamen dingen naar voren waar ik op zijn zachtst gezegd niet gelukkig mee was: ik heb ernstige tanderosie (bijna geen glazuur meer op mijn tanden, wat de hoeveelheid gaatjes dan wel weer verklaart) en op de röntgenfoto bleek dat ik maar liefst 10 gaatjes in mijn mond had. Geloof me: als je bang bent is dat precies iets wat je niet wilt horen... De tandarts zei dat we rustig aan de gang zouden gaan met vullen en dat we wel zouden gaan kijken hoeveel we er gingen doen en hoe dat zou gaan. Het uiteindelijke doel was terug naar een normale tandarts, al raadde hij me al die eerste keer aan rond te kijken naar een nieuwe tandarts. Mijn oude tandarts zal zijn manier van werken (type: niet zeiken, stil liggen) niet gaan veranderen, en juist van die manier van werken ben ik zo bang geworden. Een nieuwe tandarts dus, maar eerst maar eens angsttraining.

De eerste behandeling in het angstencentrum viel me gelijk al mee. Waar ik bij mijn eigen tandarts letterlijk vastgehouden moest worden (met flinke kracht) en lag te gillen, bleef ik nu wonderwel kalm. Ok, ik heb gehuild en gehyperd, maar dat was niets in vergelijking met mijn vorige behandeling bij mijn eigen tandarts. Viel voor mij mee dus, al las ik later in mijn dossier dat de angsttandarts mij een extreme angstpatiënt vond die op alles reageerde en die lag te flippen...

De tweede behandeling ging al een stuk beter: 2 gaatjes in één keer (mijn eigen tandarts had me uitgelachen als ik dat had voorgesteld) en niet gehyperd... Ok, wel gehuild maar we verwachten geen wonderen natuurlijk...! De derde behandeling was heftig: de kies waar ik mijn trauma aan heb overgehouden moest opnieuw gevuld worden. Er was een gaatje bijgekomen en mijn vulling zag er ook niet zo denderend meer uit... Voor mijn gevoel heb ik echt úren gelegen: de complete kies is volledig uitgewoond en leeggehaald. Ik voel nu een gat als ik er met mijn tong langs ga, alleen de randen staan nog...!

De vierde behandeling was alweer mijn laatste. Als je mij ooit had verteld dat ik binnen vier behandelingen niet meer bang zou zijn voor de tandarts, dan had ik je uitgelachen. Maar het is wel zo... Bij de vierde behandeling heeft de tandarts drie gaatjes achter elkaar geboord en gevuld. En ik heb geen kik gegeven! Best iets om trots op te zijn, zeker omdat ik vier maanden eerder mijn eigen tandarts nog heb proberen te schoppen en mijn moeders handen heb fijn geknepen...

En nu ben ik uitbehandeld bij het angstencentrum. Ik ben ontslagen zoals dat heet. Eindelijk iets waar het niet erg is om ontslagen te worden! Morgen heb ik mijn eerste behandelafspraak bij een gewone tandarts. Er zijn nog drie gaatjes te gaan en die gaan we morgen proberen te vullen. Als het niet lukt mag ik nog terug naar het angstencentrum, dan hebben ze me te vroeg ontslagen. Maar ik heb er vertrouwen in. Die paar keer dat ik zo rustig op die stoel heb kunnen liggen hebben me zelfvertrouwen gegeven. Ik kan het aan!

En daarom durf ik nu te zeggen: Ja, ik ben inderdaad stoer! Ik ben zelfs niet bang voor de tandarts!

JOEHOE!!! IK LEEF NOG!!! Stop de persen, stop de zoektochten want ik leef en ben in goede gezondheid! Het is al even geleden (zag net tot mijn schrik oktober staan...) maar ik ben er weer! Ik vroeg me af of ik nog een space zou hebben, na mijn lange afwezigheid, maar zowaar: al mijn hersenspinsels zijn bewaard... Zijn we daar blij mee? Geen idee, ik zal het zo eens even nalezen... Ik schaam me diep voor mijn verdwijning van de space-aarde... Niet alleen heb ik zelf niets meer geschreven, maar ook heb ik nergens meer van iemand bijgehouden hoe het allemaal ging... Ja, soms las ik in een MSN-naam nog wel eens iets, maar verder loop ik denk ik hopeloos achter... Het is verschrikkelijk!

Waarom ik nu dan terug ben? Nou, ik klikte weer eens op het icoontje en bedacht me dat ik mijn hobby net zo goed weer op kan gaan pikken. In de hoop dat er iemand weer de moeite neemt om mijn krabbels te lezen natuurlijk. Waarschijnlijk speelt het weer ook mee: de zon schijnt, de vogels fluiten, het leven is mooi en lacht me weer eens vriendelijk toe... Dat deed me denken aan het Spaceweekend vorig jaar en dat maakte me weer een beetje enthousiast. Daarbij begint mijn volwassen leven eindelijk eens een beetje te lopen (BAANBAANBAAN) en heb ik gewoon veel te vertellen (what's new?). Misschien een idee om het weer eens op mijn space te knallen, al die onzinnige verhalen... Beginnen bij het begin dan maar?

Vorig jaar september ben ik begonnen aan een nieuwe, deeltijd, opleiding. Deze opleiding tot HBO-Pedagoog volg ik in de verkorte variant, wat betekend dat ik over (vanaf nu geteld) 1,5 jaar een tweede HBO-diploma heb. Mijn plan is inmiddels veranderd, want in plaats van dat ik pedagoog wil worden, ben ik van plan mijn lesbevoegdheid te gaan halen. Met deze lesbevoegdheid kan ik les gaan geven op een ROC, in sociaal agogische vakken (jaja...). Dat is voorlopig alleen nog niet het streven, het liefst wil ik mijn werk in de hulpverlening gaan combineren met het geven van trainingen en cursussen. Hoewel je daar niet persé een lesbevoegdheid voor hoeft te hebben, scheelt het voor mijzelf als ik weet hoe ik een les in moet richten en hoe ik les moet geven. De opleiding is tot nu toe zwaar, maar nog niet zwaar genoeg (lees: ik voel me nog niet gedwongen veel aan school te doen, wat betekend dat ik nog steeds geniet van veel vrije dagen). De stof is pittig en de verslagen omvangrijk, maar tot nu toe weet ik me redelijk te redden. Pas één tentamen niet gehaald!

Werk dan... Afgelopen donderdag heb ik ontslag genomen bij de Albert Heijn! EINDELIJK!!! Sinds oktober vorig jaar doe ik al invalwerk bij Meerwijck, een jeugdzorginstelling in Utrecht. Ik val voornamelijk in op leefgroepen van jongeren en tot september ben ik tijdelijk vervanger op de leukste groep waar ik inval!!! Ben echt superblij... Niet alleen omdat ik nu eindelijk eens de big bucks binnen ga halen (...), maar ook omdat ik nu dus echt EINDELIJK weg kan bij de Appie. Natuurlijk had ik al veel eerder op kunnen zeggen, maar ik had maar zo weinig uren invalwerk dat ik de Appie wel lekker vond voor erbij. De laatste maanden begon ik het echter steeds vervelender te vinden: veel vaste collega's weg, nieuwe bedrijfsleider waar ik niet echt wat mee heb (prima vent, kan erg met hem lachen maar kan me niet vinden in zijn manier van werken) en veel gezeur tussen collega's onderling. De sfeer was dus behoorlijk verpest en het idee dat ik een HBO-diploma achter mijn naam had staan, maar nog steeds met tegenzin achter een kassa geplakt zat was niet echt opbeurend. Het was al zo ver dat ik vorige week riep dat ik hoe dan ook weg zou gaan. Baan of niet! Gelukkig kreeg ik de dag er op de bevestiging dat ik aan de slag kon als tijdelijk vervanger en zag de wereld er opeens een stuk mooier uit!

Met Wilbert gaat alles ook weer goed. Ik zeg weer, want een maand geleden was het bijna afgelopen geweest... Een paar jaar geleden ben ik erg stom geweest en dat kwam er een maand geleden (min of meer onder dwang) uit. Gelukkig heeft Wilbert me een kans gegeven mezelf te bewijzen, iets waar ik nu druk mee bezig ben! Verder gaat alles redelijk zijn gangetje... Ik woon nog steeds thuis (ach ja...) en het huis waar Wilbert en ik gaan samenwonen heeft inmiddels een vertraging van een jaar opgelopen (zou eigenlijk volgende maand klaar zijn, wordt 2e kwartaal 2008). Als ik een echte, vaste, baan heb moeten we misschien maar eens gaan kijken of we niet iets anders kunnen zoeken met een wat grotere hypotheek... Maar dat is voor nu nog allemaal toekomstmuziek, dat moeten we maar eens rustig gaan bekijken!

Zo, nu zijn jullie weer even bijgepraat. Ga ik nu eens een rondje maken langs alle mensjes om bij te lezen en jullie te vertellen dat ik NOG LEEF!!! Hahaha, ik hoop op veel bezoeken!

Ik zal het maar toegeven, online of niet, IK BEN VERSLAAFD... De eerste stap is erkenning van je probleem zeggen ze, nou, bij deze dan maar. Niet dat ik het als probleem zie, er zijn er vast meer als ik. En overdag functioneer ik nog steeds prima. Eigenlijk gaat het maar om een half uurtje per avond (en dat vind ik eigenlijk veel te kort) dat ik niet aanspreekbaar ben en het liefst wil dat ook anderen hun mond houden. Ik ben verslaafd aan de serie Lotte en ik vind het heerlijk!

Als ik de aflevering mis, ben ik gek genoeg om tot 1u of half 2 's nachts op te blijven voor de herhaling. (Talpa, tijd voor een vroeger tijdstip!) Want hoe verloopt het met de verknipte relatie tussen Vico en Lotte? (Voor de niet-kijkers: Lotte is de hoofdrolspeelster, lelijk meisje in modebedrijf. Vico is haar baas waar ze al vanaf zo ongeveer aflevering 1 smoorverliefd op is want prachtige man om te zien en nog vriendelijk ook) Gisteren zag ik Lotte weer voor het eerst in een paar dagen en er was van alles gebeurt. Lotte was opeens met Vico op de kermis en ze zoenden ook nog... WAT IS HIER AAN DE HAND?!

Nu weet ik dat er een plan bestond van Vico om Lotte te versieren om te voorkomen dat ze ergens achter zou gaan komen. Maar is dat plan nog steeds of heeft Vico eindelijk door dat er ook bij hem meer speelt als een simpele baas-werknemer verhouding? Interessant om te weten, want hoe zou dat in de werkelijkheid gaan?

Seks op de werkvloer, liefdes op de werkvloer en vooral... Vreemdgaan op de werkvloer. Als je de cijfers mag geloven doen we het allemaal massaal maar niemand spreekt er over. Verliefd worden op de werkvloer is mij ook overkomen, seks heb ik er daarentegen nooit gehad. Hoe waarheidsgetrouw is een serie als Lotte nou eigenlijk? Hoe snel zal het nou werkelijk gebeuren dat de knappe en met een knappe vrouw verloofde baas valt voor de niet-charmes van een onzeker, lelijk, bebrild en bebeugeld meisje? Vaker dan wij denken? Of speelt uiterlijk vertoon altijd een rol in partnerkeuze? Ik geloof graag in het scenario dat de serie Lotte schetst. De moraal van dat verhaal (tenminste, dat hoop ik voor Lotte): Uiteindelijk wint echte liefde toch wel, ondanks uiterlijkheden.

Van de aflevering van gisteren kreeg ik vlinders in mijn buik. Niet omdat ik zo verliefd ben op Vico of Lotte, maar omdat het concept nou eenmaal aanspreekt. Stiekem een zoen geven of ontvangen, stiekem in billen knijpen, arm om elkaar heen slaan, handen langs elkaar laten vallen, zoenen in de lift (als er dan een lift is)... Wat een kick moet dat geven! Met Wilbert heb ik dat nooit gehad, dat was vanaf het begin eigenlijk al redelijk bekend... Misschien dat daar in het begin ook wat spanning gemist heeft. De spanning van de stiekeme aanrakingen, zonder dat iemand het ziet of weet. Dat alleen jij en die ander weten wat er speelt en daarin zo ver kunnen gaan als je zelf wilt...

Vlinders dus, ik hou wel van een beetje gezonde spanning. En ik kan me zo voorstellen dat al dat stiekeme gedoe ook erg opwindend kan werken. Er hoeft nog niet eens verliefdheid aan te pas te komen maar wel spetterende bijeenkomsten in de slaapkamer... Wat een spanning en sensatie!!! Kijken of het bij Lotte en Vico ook zo ver komt, of ze mij tegemoet komen in mijn dromen. Of ze echt voor elkaar gemaakt zijn, of dat Vico Lotte's hart breekt. Dan kan ik meteen meebeleven hoe dat nou af loopt met romances op de werkvloer!

De situatie
Op een verjaardag van een goede vriend hadden wij ook een kadootje meegenomen voor hun dochtertje. Dochterlief sliep echter al dus ik ging het kadootje op haar kamer leggen zodat ze het de volgende ochtend open kon maken...

De blunder
Dochter werd wakker er vroeg zich slaapdronken af wat ik daar toch in haar kamer deed... Dus wat zeg ik met mijn stomme hoofd: 'Ik heb een kadootje voor je'. Precies wat je een kind moet vertellen als je wil dat ze verder slaapt... Gelukkig wist ik het nog te redden door te zeggen dat ze het alleen maar kreeg als ze weer lief ging slapen maar ja...

Conclusie
Wil jij graag dat je kinderen rustig verder slapen zonder hyper te worden van het vooruitzicht op kado's, hou mij dan ver uit de buurt!

Al mijn goede voornemens ten spijt is het inmiddels al weer even geleden sinds ik mijn laatste stukje plaatste... Maar nu dan wel een update!!!

IK HEB EEN BAAN!!!!!!!!!!

Jaja, bij Meerwijck!!! Ik heb werk gevonden als inval-groepsleider. Dit betekend dat ik afhankelijk ben van de ziekte van anderen... Misschien niet de meest ideale baan (want maar garantie op gemiddeld 8 contracturen per week) maar goed: ik ben binnen! Voorlopig hou ik mijn baantje bij de Appie dan ook aan, dat is tenminste een zekerheidje...

Aanstaande dinsdag ga ik mijn eerste dienst draaien, op een kleutergroep. Huh? Ja, ik weet het... Niet helemaal mijn doelgroep maar ze kregen het niet anders opgelost. Jantine to the rescue dus! Deze week wordt zo en zo druk: dinsdag dagdienst (Nieuwegein), woensdag meelopen (Amersfoort), donderdag dagdienst (Amersfoort), vrijdag Albert Heijn en zondag slaapdienst (Amersfoort). En dat mijn mijn contract van 8 uur...  We beginnen dus al goed!

Verder gaat ook alles prima: school, relatie, werk en alles lopen lekker door. En dinsdag dus een spannende dag... Verslag volgt!

Zoals beloofd: weer een stukje van mijn hand!

Gister heb ik mijn allereerste sollicitatiegesprek voor grote-mensenwerk gevoerd... SPANNEND!!! Het gaat om een baan bij Bureau Jeugdzorg Utrecht: makkelijk te bereizen, goeie organisatie en well paid... Ook niet geheel onbelangrijk! De vacature is er één voor een jeugdreclasseerder. Voor de mensen die niet weten wat een jeugdreclasseerder doet: jongeren die een delict gepleegd hebben een jaar of 2 in de gaten houden en ondertussen ook rommelen in hun netwerk (ouders, school, evt. andere hulpverlening). Dit alles met het doel recidive (herhaling van crimineel gedrag) te voorkomen. Een uitdagende (drukke) baan, met veel contact met cliënten, ouders en derden (school etc.)... Duimen dus dat ik door de eerste ronde heen ben!

Echt duimen bedoel ik dan, want ik heb dus echt géén idee hoe het gegaan is... Heb zoveel mogelijk voorbeelden gegeven uit mijn eigen (stage-)ervaringen en ondertussen ook nog gestoeid met een door hun geschreven casus. Het vervelende was dat ik bijna geen respons kreeg van de mensen die mij interviewden... Heb dus geen idee of mijn ideeën en antwoorden hen aanstonden en of ik goed over ben gekomen of niet... Heel vervelend! Zeker als na het gesprek iedereen belt om te vragen hoe het gegaan is... Mocht steeds vertellen dat ik het echt niet wist...

Mocht ik het goed gedaan hebben, dan ben ik door naar de tweede ronde (hallo Meneer Cactus). Dit hoor ik vrijdag. En áls ik vrijdag door ben, dan heb ik maandag meteen mijn tweede gesprek al... Hoezo haast? Ze willen zo snel mogelijk van start met de functie, liever vandaag dan morgen. Nu heb ik alleen mijn baantje bij de Albert Heijn nog... Moet dus kijken of ik, als het nodig is, dat kan oplossen gedurende mijn opzegtermijn...

Ik heb mezelf voorgenomen om er niet te veel van uit te gaan dat ik het word. Er zullen vast sollicitanten tussen zitten die meer ervaring hebben dan ik, die per ongeluk betere antwoorden hebben gegeven dan ik of die gewoon beter bij de organisatie passen. En dan is het jammer maar niet het einde van de wereld.

Vandaag kreeg ik een telefoontje van de personeelsfunctionaris van Meerwijck (kamertraining en begeleid wonen). Dat hij mijn sollicitatie had ontvangen en of ik langs wil komen voor een gesprek. Het gaat dan om een plaats in de invalgroep, maar van een vriendin heb ik al gehoord dat je dan vaker wordt gebeld dan je lief is... Desnoods ga ik dus eerst maar in een invalfunctie aan het werk, dan hou ik de Albert Heijn gewoon nog even aan (beter geen schepen verbranden voor...). Straks even terugbellen voor een afspraak en dan zie ik het wel weer. Het is voorlopig dus nog niet stil in sollicitatieland!

+++++++++++UPDATE++++++++++++++++

Afgelopen vrijdag werd ik gebeld door de mevrouw van Bureau Jeugdzorg met wie ik mijn gesprek had gehad. Helaas ben ik niet door naar de tweede ronde van de sollicitatieprocedure, maar ze waren wel enthousiast over me... Huh? Ja, echt waar! Zo enthousiast, dat ze me tegen mijzelf in bescherming hebben genomen...

Ze vonden me een leuke, spontane en vriendelijke meid en zien in mij een goede jeugdhulpverlener. Over een paar jaar. Gezien mijn valkuilen (té betrokken raken bij je cliënt) hebben ze me als tip meegegeven eerst een tijdje als groepsleider te werken. In die functie kan ik rustig aan oefenen met afstand/nabijheid en grenzen e.d. leren stellen aan jongeren. Door een tijdje ervaring op te doen in het groepswerk schatten ze in dat ik wat steviger in mijn schoenen kom te staan en ze nodigde me dan ook van harte uit om over anderhalf jaar weer te komen solliciteren. Kans is groot dat ik dan wel door ga naar de volgende ronde!

Al met al is het dus jammer dat ik niet ben aangenomen, maar wel heel positief om deze feedback te krijgen van iemand die zo ervaren is. Ze waren op zich heel tevreden met het gesprek enzo, maar denken dat ik er nu nog niet klaar voor ben. Heel eerlijk, en ook feedback waar ik wat mee kan. Nu woensdag een volgend sollicitatiegesprek bij Meerwijck. Groepswerk dus!!! Kijken hoe dat loopt, hopen dat ik er binnen kom...

Rood is mijn hoofd. Rood... Wat zeg ik... KNALROOD!!! Want ik verwaarloos jullie verschrikkelijk... Rood is onder andere de kleur van de schaamte, de kleur die je wangen zo leuk aannemen als je je geneert... Als je weet dat je iets stoms hebt gedaan, of dat je anderen tekort doet...

Het is verschrikkelijk, maar ik verdien de allerroodste wangen die er zijn. Ik heb jullie in de steek gelaten en ik schaam me diep. Waarom ik er al zo lang niet meer ben geweest? Gebrek aan inspiratie? Vind ik de verschrikkelijkste smoes die er is. Zelfs als je je huis niet uit komt is er wel iets om over te schrijven. (die geweldige televisieserie, de kat, familie)

Blog-moeheid dan? Misschien, maar dan nog... Ik was zo fanatiek en de afgelopen maanden... Eigenlijk bestaat er geen excuus voor mijn lange afwezigheid. De internetverbinding doet het nog en heeft het ook gewoon gedaan de afgelopen weken, ervaringen genoeg om te beschrijven en ook aan de tijd ligt het niet: zit 3 dagen per week werkeloos thuis...

Wat is het dan? Waarom is het al een maand geleden sinds ik mijn laatste, toegegeven, karige stukje plaatste? Eerlijk? Ik weet het niet. Misschien opstartproblemen na de zomer (zo ben ik ook al een tijd niet wezen sporten)... Of luiheid... Of ook een beetje blog-moeheid... Ik durf géén grote oorzaak aan te wijzen omdat ik die simpelweg niet ken.

Maar er is goed nieuws want ik heb besloten de goede voornemens vast een paar maanden naar voren te halen. Gewoon alvast in september (nou ok, bijna oktober) beginnen met het grootste voornemen dat ik me nu kan bedenken: SCHRIJVEN!!! Want hoewel het er misschien niet op lijkt, mis ik mijn schrijfwerkjes en het wachten op jullie comments. Ik mis het om gewoon lekker achter de computer te zitten en alle frustraties via een murw-gebeukt toetsenbord aan het oneindige internet toe te vertrouwen. Ik mis het om mijn ervaringen met jullie te delen. Eigenlijk mis ik jullie gewoon heel erg... Ik weet dat ik some kind of lousy friend ben geweest de afgelopen weken zoniet maanden. Niet langs komen op verjaardagen (al hoewel dat écht niet lukte, promise), niet bellen en jullie ook niet op de hoogte houden van de ontwikkelingen in mijn net afgestudeerde leventje... Nu ik het zo neertik worden mijn wangen rooier en rooier... Wat ben ik toch verschrikkelijk!

Geef ik jullie nu in het kort een update van mijn leventje sinds de vakantie en ik beloof, echt waar, deze onderwerpen stuk voor stuk toe te lichten. Zoniet morgen, dan toch wel binnen de aankomende maand.

Werk
Jantine heeft zich begeven op de grote boze arbeidsmarkt! Eindelijk onderdeel van het grote mensen leven... Morgen heb ik mijn eerste gesprek, bij Bureau Jeugdzorg. Super uitdagend, in Utrecht en heerlijk betalend... Nu is het alleen nog een kwestie van aangenomen worden... ;-)

School
Sinds drie weken zit ik weer op school. Deeltijd Pedagogiek is het geworden, in de verkorte variant. Een master zag ik niet zo zitten (te theoretisch en geen tijd om al lekker te werken en geld te verdienen) Loop nu dus rond in Amsterdam, elke maandag. Het is zwaar (lessen tot 22u en officieel zonder pauzes er tussen, we zijn afhankelijk van de docenten of we kunnen eten of niet!!!) maar wel erg leuk en interessant. Op het gebied van ontwikkelingspsychologie heb ik het idee dat ik in 2 colleges al meer geleerd heb dan mijn hele opleiding hier voor.

Liefde
Hier geen verandering, wel verbetering!!! Ik heb al eerder geroepen dat Wilbert een huis had gekocht en zoals het er nu naar uitziet ga ik in april samenwonen...! We zijn al druk bezig met kijken naar alle mooie meubelen die te koop zijn en het berekenen van de benodigde centjes...

Algemeen
In het algemeen gaat het eigenlijk gewoon erg lekker met me... Ik wandel nog steeds rond, geniet nog steeds van mijn nicotineshots (al had ik mezelf beloofd te gaan stoppen als ik afstudeerde... Volgende opleiding dan maar...? ;-) ) en zie bijna al mijn vriendjes en vriendinnetjes nog zeer regelmatig. De toekomst zie ik rooskleurig tegemoet (en daar hebben we het rode thema weer). Laat de toekomst maar beginnen!

Ben ik aan het einde aanbeland van mijn virtuele confessions-tour. Eigenlijk heb ik nog maar één vraag aan jullie:

Forgive me???

Hello hello!!!

Guess who's back... Back again! Terug van vakantie... Goed gebruind (of zwart, zoals ik van Wilbert moet zeggen) en met een zonnig humeurtje dat snel veranderde toen ik het vliegtuig uit stapte... Wat een pokkeweer, en dan was het nog droog ook... Mijn ouders maar zeggen dat het echt een goede dag was vandaag, maar de overgang van een graad of 38 naar 22 graden was (en is) toch net iets te veel van het goede voor mijn lijf... Blij dat ik een echt neppe Dolce en Gabbana trui heb gescoord voor E 12,50...

Binnenkort volgt hier natuurlijk een uitgebreid verslag van de vakantie, inclusief de blunder die mij een gebroken teen opleverde!

Tot Space of tot bel/sms/mail,

xXx Jantine

 

 

 

 

JANTINE HEEFT SINDS VANDAAG HAAR

 

Joepie, gewoon geslaagd... Ging wel lekker maar dat ik er mee zou slagen... Ach ja, op het eind ga je toch overal aan twijfelen... Maar vanaf nu kan ik dus wat makkelijker weg: we lenen ergens een auto en Jantine rijdt heel Nederland door!

Vandaag was een dag van uitersten. Allereerst moet ik toch even vertellen dat ik vanavond meteen (opening night) naar Pirates ben geweest... En ik vond hem geweldig! Nu ben ik zo en zo een huge fan of Johnny Depp en Jack Sparrow (zelfs met vlechtjes in zijn baard vind ik Johnny heerlijk) maar echt, ook de mannen in mijn omgeving vonden de film magistraal. Dezelfde humor als in deel I en dezelfde rare capriolen. Ditmaal met een leuke aanvulling: Jack op de vlucht voor de kapitein van de Vliegende Hollander... En wat heeft die sleutel met die achtervolging te maken?

Dan de reden dat ik weer eens een verhaaltje op mijn Space tik: Winkelleed.

Door velen word ik met de nek aangekeken omdat ik altijd geluk heb met winkelen. Ik scoor de leukste kleren voor het minste geld en slaag erin niet voor gek te lopen (graag bijval op dit punt...) met mijn samengeraapte zooitje kleren. Gisteren scoorde ik mijn favoriete BH (voor de duidelijkheid: die ene die ik als bikini gebruik omdat hij zo mooi en lekker zit) in een dikke opruiming. Wat blijkt: Hunkemöller heeft de pasvorm verbeterd en gooit alle 'oude' exemplaren de deur uit. Nou, die oude pasvorm vind ik ook prima en dat zorgde ervoor dat ik gisteren nog geen 5 euro voor een BH betaalde... Ik zei: tel uit je winst en kocht er vier. Van BH's heeft een vrouw namelijk nooit genoeg!

Gisteren was een uurtje door winkels rennen, maar vandaag mocht ik me de hele dag uitleven. Met weinig cent op zak (maar welke winkelende vrouw laat zich daardoor tegenhouden?) ging ik op Koopjesjacht met Wilbert. Dat dacht ik tenminste... Waar het Wilbert onder mijn bezielende leiding wonderwel lukte (2 broeken, een overhemd en een gaaf shirt voor minder dan 60 euro) had ik mijn dag niet. Nergens hadden ze leuke dingen en als ze ze wel hadden waren ze naar mijn mening te duur. De enige keer dat én het uiterlijk én de prijs van een broek me gelukkig maakten, waren de broekspijpen te kort...

Hoe wanhopig kan een mens worden... Álle winkels van binnen gezien (van hip tot uberkewl en weer terug naar de C&A) maar níks kunnen scoren... Uit pure wanhoop ben ik zelfs de Bijenkorff ingewandeld. Hoewel ik weet dat dat voor mij allemaal onbetaalbaar is hoopte ik op een wonder. Onder het motto van: 'normaal slaag ik overal en niet bij de Bijenkorff, zal het vandaag wel andersom wezen' ging ik met hernieuwde krachten het warenhuis binnen. Om met lege handen weer naar buiten te wandelen!!!

Wat is hier aan de hand? Is mijn talent voorbij? Is het over met de goedkope pret? Het trotse gevoel omdat je met 5 tassen over straat gaat (goed voor je image) maar niet meer dan 30 euro hebt uitgegeven? Ik hoop het niet, want juist door dat goedkope shoppen hou ik geld over voor andere belangrijke en gezellige dingen (kroeg, vrienden, kadootjes, sigaretten)...

De schamele opbrengst aan het einde dag waren een oranje zomerjurkje (soort linnen, wél gaaf!) en een shirtje van de Forecast. Ben er blij mee maar toch... Een dagje Shopruiming in Utrecht had bést meer mogen opleveren!!!

Deze week was erg druk. Druk voor mijn hoofd en druk voor mijn lijf. Ik ben dan ook moe, uitgeput durf ik wel te zeggen... Hier volgt een overzicht van wat ik allemaal heb meegemaakt deze week...

Maandag

Maandag sloeg ik aan het bellen met school, want had ik dat laatste vak nou gehaald of niet? Omdat er blijkbaar meerdere mensen waren die dat wilden weten wist ik pas na een half uur bellen door te dringen tot de kantoren  van het Onderwijssecretariaat. Gelukkig had de mevrouw goed nieuws voor me: AFGESTUDEERD!!! Het was wat onwezenlijk om die boodschap te krijgen. Het zo hard niet meer verwacht en dan toch plotseling en per ongeluk je diploma halen in juli. Wat een heerlijkheid!

Na de nodige telefoontjes en smsjes over en weer was het tijd om naar Utrecht te gaan reizen, waar Do me stond op te wachten met een felrode Mini Cooper (supervet karretje, daar wil je wel in gezien worden...). Er gingen namelijk een aantal dames duiken en ik was ingehuurd als hoffotograaf! ;-)  Al bij de briefing van de duikschooldirecteur wist ik dat ik een goede keuze had gemaakt. Ik werd al benauwd bij het idee dat ik aan zo'n mondstukje moest hangen om lucht te krijgen... Toen hij ook nog vertelde dat veel mensen gaan hyperen onder water omdat het zo raar is daar te ademen was ik helemaal blij dat water niet in te hoeven... Naast me zag ik op dat moment 2 dames wit weg trekken, terwijl Do ergens anders voorbereidingen aan het treffen was (Do heeft al zoveel ervaring dat ze geen briefing meer nodig heeft). Het zou een mooie avond worden!

Het was mooi om te zien hoe alle dames (nou ja, alle twee dan want Marieke moest nog een gesprek voorbereiden) aan het vechten sloegen met duikbril, zuurstoffles (jaja, perslucht...) en instructeur (ik kom écht dat water niet in met die fles op mijn rug). En maar fotograferen, de fotoos gooi ik zo in mijn fotoalbum!

De mini-spacedate was een succes dankzij de aanwezige dames, de ontmoeting met Em's John, het feit dat ik wist dat ik afgestudeerd was en het scheuren met de Mini (ze zijn in Amersfoort nu nóg bang voor ons denk ik).

Dinsdag

Vandaag moest ik werken, omdat een zwanger collegaatje ziek was. Normaal zou ik dat niet erg vinden, maar bij haar wel. Ze is namelijk heel goed: ze heeft met spit op bed gelegen maar kon na twee dagen weer lopen... Ik vind dat een vermelding in het Guinness Book of Records waard!!! Je begrijpt dat haar zwangerschap heeeeeel veel kwaaltjes gaat veroorzaken. Ze heeft al aangegeven niet meer op zaterdagmiddag te willen werken (ze kan niet zo lang staan en/of zitten) maar op zaterdagochtend, ze krijg vast  last van vocht-vasthoudende enkels/knieën/hoofd en haar rug wordt verschrikkelijk pijnlijk. Komt bij dat ze ontzettend misselijk zal gaan worden (bij voorkeur als de eerste maanden voorbij zijn want dan mag ze langer klagen) en dat ze liegt over de tijd dat ze zwanger is. Tegen een collega zei ze dat ze 13 weken was, aan mij vertelde ze gisteren dat ze 7 weken zwanger is... Een kwestie van slecht rekenvermogen of gewoon aandachtstrekkerij? Ik heb nu al medelijden met dat kind (als ze niet schijnzwanger is tenminste)...

Maar goed, voor dat aanstellende zwangere klagende monster moest ik dus een middag werken. Gezellige middag hoor, het vloog allemaal om... Jammer alleen dat ik mijn arm openhaalde aan de counter waardoor ik nu gedeeltelijk ontveld ben en dat ik op mijn lazer kreeg omdat ik de wc's had schoongemaakt met chloor (jaja, ik weet het... Het léf!) terwijl er een ander onduidelijk, niet schoonmakend en ontsmettend middel op de lijst staat... Het was een heerlijke dag, lekker warm ook...

Woensdag

Vandaag was de dag dat mijn laatste cijfer ook op Osiris verscheen, de online cijferregistratie. Het was nu echt definitief: ik ging donderdag mijn diploma ophalen! De rest van de dag heb ik eigenlijk helemaal niks gedaan... Tot half 4 op (in was te warm) mijn bed gelegen en rond 4u 's middags gaan douchen. 's Avonds de ouders van Wilbert meegevraagd naar mijn diploma-uitreiking. Mensen gelukkig maken kan ik goed! ;-) 

Donderdag

Dit was de dag der dagen. De dag waar ik de afgelopen vier jaar naartoe heb geleefd... De dag dat ik mijn diploma kreeg en daarbij de titel Bachelor of Social Work!!! En daar doen we het allemaal voor natuurlijk... ;-) De hele familie was uitgerukt voor mijn diplomering: (schoon-)ouders, opa + vriendin, broertje, Wilbert... Het was een dolle boel!

De uitreiking begon om 15u (vraag me niet waarom) en dat betekende dan weer dat we echt in de snikhitte in mijn (nu voormalige) school zaten. Wat een warmte, hoe warm... Verschrikkelijk! Gelukkig zat ik ook nog eens met mijn gezicht in de zon, wat het enigszins minder erg maakte (...) 

Na een aantal toespraken van docenten en teamleider MWD werden we gesplitst in 2 groepen. Natuurlijk moesten wij de afgesloten ruimte in (geen ramen, geen airco, geen wind: helemaal niks) en daar gebeurde het... Ik kreeg mijn diploma!!! Nadat mijn onderzoek ernstig geprezen was, duidelijk werd dat ik alle drie mijn stages met buitenlanders gedaan heb (2x VluchtelingenWerk en vorig jaar met die Marokkaanse jongens), en ik vertelde dat ik Pedagogiek ga doen werd ik gezoend en geknuffeld. Dáár lag mijn diploma op mij te wachten, in zowel Nederlandse als Engelse vertaling (in het kader van internationalisering). Ik hoefde alleen nog maar te tekenen en ... JA! Ik ben Bachelor of Social Work!

Vrijdag

Na een hele dag werken was het zover... Het moment van de dag waar ik het meest naar uit had gezien... Het feestje van Sarah! Voor de mensen die het niet weten: Sarah is al sinds de kleuters een heel goed vriendinnetje van mij. Hoewel we bijna niet op elkaar lijken (niet in lijf en in persoon) zijn wij een goed team. We kunnen elkaar twee jaar niet zien en toch de draad meteen weer oppikken. Echte vrienden dus!

Een paar weken geleden kreeg ik een kaartje van Sarah. Dat ze verhuisd is naar Dubai en dat ze daar nu woont met haar vriend die haar vriend niet meer is maar haar man. Jullie begrijpen dat dit een schok voor me was... Ok, ze woonde samen. Maar in Tilburg was dat toch ook leuk? Waarom naar Dubai om samen te wonen?! Er stond in de kaart ook niets over de reden dat ze in Dubai woonde maar wel een emailadres met het verzoek eens te mailen omdat ze weer contact wilde.

Na kort mailcontact over en weer werd duidelijk dat Sarah en vriendlief in de zomermaanden naar Culemborg kwamen. En dat er 7 juli een BBQ was om Michiel (= vriend) zijn verjaardag te vieren, en tegelijkertijd hun terugkeer naar het Nederlandse. Daar moest ik bij zijn, want ik ben veel te nieuwsgierig om dat te laten lopen natuurlijk...

In het kort: ze woont in Dubai omdat Michiel daar een baan als tennisleraar aangeboden kreeg en ze zin hadden in een avontuur (en zeg nu zelf: hoe vaak krijg je zo'n kans?). Zelf werkt ze als juf/begeleidster in een peuterspeelzaalachtige setting. Contact met kleine kinderen en ze ook nog wat proberen te leren zeg maar...

Sarah is gelukkig, ze is daar blij en woont daar leuk. Ze koopt elke week/maand nieuwe schoenen (kost niks daar) en heeft een ontzettend lieve hond. Hoop dat ik dat, later als ik eens groot ben, ook kan zeggen!


Conclusie

Het was hectisch, het was stressvol en het was warm. Heet eigenlijk wel. Het was een week met weinig slaap en een week met frustraties om mezelf en anderen. Maar toch: één van de leukste weken die ik ooit heb meegemaakt!!!