Ik ben ziek. Nu ben ik dat wel eens eerder geweest, maar nu is het echt een lousy timing...

Afgelopen dinsdag begon het gesodemieter: hoesten en woensdag wakker worden met het idee dat ik 's nachts een schuurmachine had opgegeten. Niet erg fijn dus. Hoe verder de dag vorderde, hoe minder stem ik leek over te houden en gister kon ik 's ochtends vroeg echt alleen nog maar piepen... Niet leuk!

Hoewel mijn hoesten steeds minder leek te worden, en mijn stem ook steeds meer terug kwam, begon mijn huid gisteravond pijn te doen. Nu is mijn huid een soort 6e zintuig, en als die pijn doet kan ik er donder op zeggen dat ik ziek wordt... En zo geschiedde: vannacht liggen woelen en gezwommen van de koorts, beroerd geslapen en halverwege de nacht bedacht dat ik maar niet ging werken vandaag. Ze zouden op deze manier tenslotte weinig aan me hebben.

Vanmorgen vroeg dus naar mijn werk gebeld, om door te geven dat ik ziek ben (gelukkig had degene die aan het werk was me gister ook al gezien en vooral gehoord). Om 7.30 werd ik teruggebeld, waar ik het busabonnement van meisje X gelaten had donderdag... *SLIK* Die zat dus nog in mijn tas... Donderdag was ik samen met haar een nieuw abonnement wezen halen en omdat zij geen broekzakken had, had ze mij gevraagd of ik de kaart in mijn tas wilde doen. Glad vergeten om hem eruit te halen, en tot overmaat van ramp dus ziek. Ik zou dus ook geen kans hebben het abonnement terug te geven, al had ze hem wel nodig dit weekend. Dilemma...

Vandaag werken zat er echt niet in, ik had inmiddels een flinke verhoging geconstateerd dankzij de thermometer en was verre van fit genoeg om richting Amersfoort te treinen, puur voor dat kaartje. Aangetekend versturen bleek ook geen oplossing, dan zou het op zijn vroegst maandag aangeboden worden. Omdat mijn teamleider mij min of meer verbood morgen wel te komen werken ('je gaat maar lekker uitzieken, als we niemand kunnen vinden is dat niet jouw probleem!') was dus de vraag hoe ik dit ging oplossen.

Toen Wilbert mij vanmiddag belde om af te spreken voor vanavond stelde ik hem dé vraag: wilde hij mij heen en weer rijden naar Amersfoort, puur om dat abbonement af te geven? Zelf rijden durfde ik niet aan vanwege de koorts, plus dat hij een man is en in mijn beleving dus per definitie beter de weg weet te vinden. Dat in combinatie met mijn kennis van de omgeving (lees: de drie straten rondom mijn werk) maakte van hem mijn ideale chauffeur.

We zijn inderdaad naar Amersfoort gereden, de laatste meting die ik gedaan had was bijna 39 graden hoog, en ik zat daar in die zonnige auto... Pet en zonnebril op om zoveel mogelijk licht te blocken van mijn gevoelige oogjes en met het stratenboek op schoot. We hebben het gevonden en ik heb het abonnement afgegeven.

Meisje A keek wie er aan de deur stond en kwam er pas na een paar tellen achter dat die zwerver haar groepsleider Jantine was: 'Waaaaaaat, het is Jantine!' waardoor de rest van de groep al snel ook naar de deur gerend kwam: 'Jantine, je ziet er verschrikkelijk uit!' (net wat je wil horen...). Het meisje van wie het abonnement was weet nu wat ik wel niet voor 'mijn' jongeren over heb: in trainingspak, met 39 graden koorts, zweterig en beroerd en al puur en alleen voor één stom kaartje heen en weer rijden naar Amersfoort...

Aankomende dinsdag heb ik weer dienst, ze mag maar beter een gebakje voor me klaar zetten!!!

Soms heb je zo'n dag dat je er achter komt dat sommige vriendschappen sterk genoeg zijn om de grootste storm te doorstaan. Er zijn vriendschappen waar je het van verwacht en die voor de test slagen, vriendschappen waarvan je het verwacht die genadeloos zakken en uiteraard de vriendschappen waar je niet zo heel veel van verwacht maar die wel de rest van je leven blijven bestaan.

Mijn vriendschap met Kristen is er één van de eerste categorie. Kristen en ik schelen in leeftijd slechts een paar uur. Zij geboren op 6 december, ik op 7 december en hoe toevallig: onze moeders kenden elkaar van de volleybal. Zij heet Kristen, ik van mijn tweede naam Kirsten. Mijn tweede naam was overigens bijna mijn eerste naam geweest, kwestie van geluk met muntjes gooien... Maar dat is misschien een verhaal voor een andere keer. Kristen en ik kennen elkaar echt al bijna vanaf onze geboorte. De verloskundige is na Kristen's verlossing met haastige spoed naar mijn mamma gesjeest om mij te bevrijden en die band is nooit meer doorbroken. Beste vriendinnetjes dus, vanaf zo'n beetje het allereerste moment.

 

Ook op school, want we zaten vanaf de kleuters bij elkaar. Samen met Wendelin en Sarah waren we een echt meidenclubje, al viel ik er wat buiten omdat ik volleybalde en niet, net als de rest, gek was van paarden. Op aanraden van onze juf uit groep 8 werd ons clubje uit elkaar gehaald in de brugklas. We leken nooit uitgekletst en de juf was bang voor de gevolgen als we op het voortgezet onderwijs zouden zitten. Dit heeft onze vriendschap nooit beïnvloed. Hoewel we elkaar een stuk minder zagen, bleven we vriendinnen. Kristen was daarbij speciaal, de enige waar ik op dat moment echt álles aan vertelde. Van verliefdheid, waar zij zich toen echt níks bij voor kon stellen, tot ruzies en (slechte) toetsresultaten. Kristen's huis was mijn tweede thuis, ik voelde me daar prima, kon het goed vinden met haar zusjes en ouders en was op mijn plek.

 

Tot halverwege de tweede klas. Kristen vertelde me dat ze ging verhuizen, naar de andere kant van het land. Haar vader wilde al langer wat landelijker (lees: het platteland) gaan wonen en ze hadden een mooi huis gevonden in Groningen. Needless to say: ze zou vertrekken uit Culemborg en vertrekken van school. Als ik terug denk aan de schok die dat bij mij teweeg bracht kan ik weer huilen (en bij deze voeg ik dus ook echt letterlijk de daad bij het woord...). Een leven zonder Kristen in mijn directe omgeving kon ik mij niet voorstellen, mijn toevluchtsoord zou verdwijnen, nooit meer zou ik éven bij Kris langs kunnen gaan. Nu ik er zo aan terug denk vind ik het nog steeds erg, de pijn van het 'verliezen' van mijn beste vriendin is er nog steeds.

Gelukkig hielden Kristen en ik contact. Minder dan we gewend waren, maar gelukkig lopen we allebei niet zo hard dus we zullen er geen ruzie over krijgen. Zo eens per jaar zien we elkaar eens, en we spreken elkaar op zijn minst twee keer (haar en mijn verjaardag, op die twee dagen wordt het hele jaar bijgepraat). Lijkt weinig en dat is het ook. Maar het is genoeg, hoe raar dat misschien ook zal klinken voor een buitenstaander. Als we elkaar spreken of zien lijkt het alsof ik haar gisteren nog gezien heb. Kristen doorziet mij, bij haar kan ik nog steeds volledig mijzelf zijn.

Een paar weken geleden kreeg ik een melding van Hyves, Kristen wilde mij toevoegen als vriendje. Aangezien ze altijd een beetje een digibeet is geweest was ik verrast. Maar wel blij, weer een manier erbij om makkelijk te communiceren. Na wat gekrabbel bleek dat ze aan haar scriptie gaat beginnen en in het kader van haar afstuderen gaat werken bij een instantie in ... Amersfoort...! En laat ik daar nou ook werken... :-) Hoe toevallig! Ik geloofde al in lotsbestemming, maar nu helemaal!

Volgende week gaan Kris en ik meeten, een lekker lunchje doen in Amersfoort. Bijkletsen en vooral kijken wanneer we weer eens een dag (of weekend... of langer) écht gaan vrij maken voor elkaar. Vandaag liet ze zich aan de telefoon ontvallen dat ze hier op bezoek was geweest, ik vertrouw er dan ook op dat ze ook dit verhaal zal gaan lezen. Kris, als je er inderdaad bent: LAAT EEN REACTIE ACHTER!!! Net onder de tekst staat een link met daarbij het woord 'comment' even klikken en je kan je uitleven.

Tot volgende week woensdag ga ik me erop verheugen haar weer te zien, I can't wait! 

Ik hou van mijn werk. Sinds vorig jaar oktober ben ik groepsleider en sinds een maand sta ik op één groep in plaats van verschillende invalplaatsen. Op dit project heb ik het ontzettend goed naar mijn zin: er zit een leuke groep jongeren en het team neemt me echt op. Elke keer is het weer een feest als ik mag werken!

Vorige week was ik er op de avond dat de weekendtaken gedaan moesten worden. Dit is een soort corvee voor de jongeren, elke week hebben ze een andere weekendtaak wat bijvoorbeeld het schoonmaken van de badkamer in kan houden. Vorige week ging ik collecteren met een aantal jongeren (we doen mee collecteren voor het Nationaal Fonds Kinderhulp) en er bleef één meisje achter, met de belofte dat ze in de tijd dat ik weg was haar taak (schoonmaken van de eetkamer) zou gaan doen.

Na een vruchtbaar uur collecteren kwam ik terug om vervolgens de eetkamer in dezelfde staat aan te treffen. Het meisje hield bij hoog en laag vol dat ze het gedaan had. Toen ik haar confronteerde met de nog steeds beconfettide vloerbedekking (stofzuiger?) en de tafel met de shoarma van het eten er nog op zei ze dat dat niet kon. 'Ze had al vier keer gestofzuigd'...

Als de jongeren hun taak niet doen krijgen ze geen zakgeld en onder dit dreigement zette ik haar (volgens haar dus opnieuw) aan het werk. Na het poetsen van de tafel kwam DE vraag: 'Waar is de stofzuiger?'  Haar verteld dat zij dat toch moest weten, aangezien ze hem al vier keer gebruikt had...

 

Haar grijns was breed en die van mij zo mogelijk nóg breder... En daarom hou ik nou zoveel van dit werk!

Gister was het voor de voetballiefhebbers een dag om je vingers bij af te likken. Heel Nederland was in de ban van DÉ naderende ontknoping, wie zou er kampioen worden?

FC Utrecht had vorige week de verhoudingen op scherp gezet door drie minuten voor tijd gelijk te spelen tegen PSV, tot dat moment de waarschijnlijke kampioen. De opleving van Utrecht zorgde er voor dat AZ opeens bovenaan stond. Iets dat Utrechters erg leuk vonden, kijk maar naar het volgende filmpje:

http://www.youtube.com/watch?v=NgfWJhbHMI4

Gisteren was dan de laatste speelronde (play-offs niet meegerekend). Mijn Utrecht moest minimaal gelijkspelen bij Groningen om nog kans te blijven maken op Europees voetbal volgend jaar. Dat was alleen niet de wedstrijd waar ik mee bezig was. Zeker toen Utrecht al snel op voorsprong kwam en nog voor de rust de 2-0 maakte kon ik me nog maar druk maken om één ding: wie zou er kampioen worden??

Mijn persoonlijke favoriet was AZ. AZ heeft dit seizoen verreweg het mooiste voetbal gespeeld en misschien wel het zwaarste programma gedraaid omdat ze tot 2,5 week geleden nog meespeelden om drie prijzen: de nationale beker, de UEFA-cup en uiteindelijk ook het kampioenschap. Ik heb zware bewondering voor Louis van Gaal en zijn spelers. Ze hebben weer een geweldig seizoen gedraaid!

PSV was eigenlijk al vanaf het begin de gedoodverfde kampioen. Zeker toen PSV in de winterstop al een gat van 11 punten had geslagen met de concurrentie kon het eigenlijk niet meer stuk. PSV kreeg alleen een dip. De punten werden verloren en Ajax en AZ kwamen dichterbij. PSV nam het heft weer in eigen hand en bouwde de voorsprong weer uit naar 11 punten. De laatste maanden ging het alleen niet zo goed met PSV en ze gaven de voorsprong weer weg. Precies tegen Utrecht had PSV het kampioenschap al redelijk veilig kunnen spelen, maar Alje Schut van Utrecht besloot anders en hij maakte de 1-1. Precies een uitslag waar PSV niets mee kon. Opeens duikelde de ploeg naar de 3e plek en waren ze afhankelijk van zowel AZ als Ajax tijdens de laatste competitieronde.

Ja, Ajax maakte opeens ook nog kans. Hoewel ik trainer Henk ten Cate en middenvelder Wesley Sneijder echt VERSCHRIKKELIJK (dit kan ik op de pc alleen maar met hoofdletters uitdrukken...) vind moet ik Ajax toch de credits geven voor de manier waarop ze in het kampioenschap bleven geloven. Vanuit een vrijwel onmogelijk uitgangspunt kon Ajax gisteren opeens ook nog kampioen worden! En Henk ten Cate wist het wel: hoewel AZ verreweg de favoriet was kon de kampioensschaal beter naar Tilburg dan naar Rotterdam gebracht worden. Ajax ging wel even kampioen worden!

Inmiddels is alles gespeeld en is de uitslag bekend. AZ hoefde alleen maar te winnen en ze waren kampioen. Door een zoveel beter doelsaldo dan de concurrentie maakte het niet uit met hoeveel ze zouden winnen, als ze maar wonnen. De zekerheid van het kampioenschap verlamde de Alkmaarders en ze kwamen al vlot achter toen hun keeper een overtreding maakte, er af gestuurd werd en een penalty tegen kreeg. AZ is die klap niet meer te boven gekomen, in blessuretijd verloren ze zelfs nog door een doelpunt van Excelsior. 's Avonds was in de samenvatting te zien hoeveel pech AZ nu eigenlijk had gehad. Meerdere ballen belandden op de paal of net aan de verkeerde kant van de muur. Op een mogelijk beslissend moment aan het einde van de wedstrijd besloot Excelsiors keeper zijn kunnen te demonstreren. AZ is het niet geworden.

De strijd ging dus tussen Ajax en PSV. Beide clubs moesten zoveel mogelijk scoren, om elkaar op doelsaldo te ontlopen. PSV was direct goed op gang, terwijl Ajax moeite had met Willem II. De mannen van Radio 1 Langs de Lijn konden het allemaal niet meer bijhouden. De virtuele stand op teletekst veranderde bijna per minuut bij de verschillende doelpunten die gescoord werden. PSV moest minimaal 2 doelpunten meer maken dan Ajax om de titel te pakken. De mannen van Ajax hebben er alles aan gedaan, veel pech gehad en... Verloren. Want PSV maakte de 5-1 en Ajax bleef steken op een 2-0. PSV kampioen dus!

Door al deze spanning en sensatie heb ik gisteren een heerlijke dag gehad. Utrecht boekte eindelijk de 2e uitoverwinning van het seizoen en plaatste zich zo voor de play-offs en door alle hectiek rondom de kampioensstrijd heb ik uiteindelijk met zweethandjes op het puntje van mijn stoel gezeten. Wat mij betreft doen we het volgend jaar weer zo spannend, wie is het met me eens?

Hoe gaat dat spreekwoord ook alweer? In zware tijden leert men zijn echte vrienden kennen?

In mijn vriendengroep is het de laatste maanden nogal onrustig geweest. Dit had onder meer (of vooral) met mij te maken. Ik zal hier niet op de details in gaan, maar ik kan wel zeggen dat de groep flink opgeschud is.

Gisteren kwam ik op een website, om even in het gastenboek te lezen wat daar allemaal gebeurd was de afgelopen week. Daar stond na een post van mij een cryptische zin, die werd bevestigd door een ander. Een zin waar ik me persoonlijk door aangevallen voelde en waarvan ik me ook afvroeg waarom dit nou nodig was. Datgene waar het over ging was inmiddels bijna twee maanden geleden gebeurt en in al die tijd is er nooit iets gezegd of geroepen tegen mij waardoor ik dacht dat ik niet meer welkom was.

Vanwege de spanningen in de groep, deels door mij veroorzaakt, hield ik mij de laatste tijd al op de oppervlakte. Zo ben ik niet ingegaan op de (aantrekkelijke) plannen om met de Pasen naar het strand gegaan, hou ik mij buiten de plannen voor Koninginnedag en meng ik mij niet in de gesprekken op de site. Toen ik toch het 'lef' (letterlijk citaat!) had om weer eens een berichtje te posten kwamen de reacties: 'IK dag da iemand wat see.....' , 'zei der iemand wat dan, heb nix gezien ' en '...zei er trouwens iemand net wat?' . Reacties waaruit ik niet goed kon afleiden of het nu op mij sloeg, en waarom dat nu opeens na twee maanden zo gespeeld wordt. Gelukkig vond iemand anders dat ook en die nodigde de twee heren uit hun teksten als een echte kerel toe te lichten.

Inmiddels is er een fikse discussie losgebrand op het gastenboek, waar mensen mij van dingen beschuldigen en mij in niet mis te verstane bewoordingen duidelijk maken dat ik niet meer welkom ben. Gelukkig staan er aan de andere kant ook mensen die mij steunen en die het hypocriet vinden dat alleen ik word afgerekend op de problemen binnen de groep.

In een uitgebreide reactie heb ik mijn standpunt duidelijk gemaakt en daarmee is de kous voor mij nu af. De mensen die ik in die groep tot mijn echte vrienden reken, die blijf ik toch wel zien. De rest is blijkbaar nog niet volwassen genoeg om met tegenslagen om te gaan en zoekt een zondebok. Het is jammer dat ik op zo'n vervelende manier nu een groot aantal mensen niet meer zal zien. Aan de andere kant: ik zag ze toch al zo weinig dat ik er weinig aan zal missen.

Mark, Lotte, Freek en Marieke: thanks
Voor de rest: Grow up...

En zo leert men zijn vrienden kennen. Mijn moeder zei wijs toen ik mijn frustratie benoemde: 'misschien kun je beter dit tijdperk achter je laten en verder kijken, het is vooral erg kinderachtig.' Een uitspraak waar ik mij van harte bij aan sluit!

In navolging van de Viva wil ik ook eens een keer afrekenen met iets. Projectgroepjes wel te verstaan! Ook op de Hogeschool van Amsterdam vinden ze dat alle studenten zoveel mogelijk in groepjes moeten werken. Dat het een deeltijdopleiding is, en dat iedereen elkaar maar één dag per week ziet wordt door de almachtige schoolleiding maar even vergeten: samenwerken zullen we!

Eén van de opdrachten was een lespakket te ontwerpen. Superleuke opdracht vond ik zelf, heb er dan ook erg veel werk en tijd in gestoken (ook voor het eerst bij een schoolopdracht...). Tot zover geen probleem. Ons lespakket bestond uit een training voor jongeren over verslaving, en mijn moeder had aangegeven dat ze onze training eventueel wel wilde gaan gebruiken bij haar brugklassers. Voor mij dé motivatie om er lekker hard mee aan de slag te gaan. Mijn groepsgenootjes vonden dat natuurlijk wel prima. Jantine deed lekker veel (wilde ik zelf) en voor hen bleef er maar weinig te pennen over. De stukjes die er overbleven (zij moesten natuurlijk ook wel iets doen) waren klein en bestonden voornamelijk uit veel kopieer- en plakwerk.

Zaterdag kreeg ik van mijn ene groepsgenootje haar stuk gemaild. Met excuses over het late mailen (hoezo laat? Hoefde maandag pas ingeleverd te worden...) en alles er op en eraan. Zondagavond had ik alleen het stukje van mijn andere groepsgenoot nog niet gekregen... Om half 11 's avonds kreeg ik telefoon. Van het groepsgenootje dat haar deel gedaan had. Zij had M. gesproken en die had haar werk niet af... En ging dat ook niet afkrijgen... AAARGH! Werk ik eens keihard voor een opdracht, verzaakt iemand anders... Nu ben ik normaal ook iemand van op het laatste moment, maar dan is het werk in ieder geval wel gedaan en vaak op redelijk niveau ook nog. Deze M. had haar gedeelte (echt het makkelijkste gedeelte van de hele opdracht) dus niet af, en ik moest de maandagochtend tot half 12 werken en vervolgens de riedel gaan uitprinten... Eigenlijk had ik er dus geen tijd meer voor, daarbij baalde ik ook dat ik nu alsnog haar deel moest gaan doen.

Klasgenootje V. had dat ook bedacht, dus die had aan de telefoon al tegen M. gezegd dat dat wel lullig was, en zeker tegenover mij. M.'s reactie: dan neem ik morgen wel een bos bloemen mee... Kijk, en dan word ik giftig he... Dat je je werk niet doet, dat je niets laat horen (want V. belde toevallig over iets anders) en dat je er vervolgens ook echt schijt aan hebt. Mijn eerste gedachte was om M. uit het lespakket te schrappen en de docent te melden dat zij niets gedaan had en dus naar onze mening ook niet beoordeeld mocht worden. Dan zou ik zelf tussendoor wel ergens de tijd vinden om het benodigde knip- en plakwerk te doen voor het laatste onderdeel. Uiteindelijk besloot ik samen met V. om M. de keuze te geven: of ze deed het zelf en mailde het voor 12u, óf ik deed het en zij doet mijn gedeelte voor de volgende opdracht, óf haar naam zou geschrapt worden.

Maandagochtend vroeg gebeld en gevraagd naar haar plannen. Ze had wel een stukje en ging proberen (...) om de rest ook nog af te maken en uit te printen. Omdat ik nogal een Pietje Precies ben zei ik dat ik liever had dat ze het me mailde, dan kon ik de lay-out hetzelde opmaken als de rest van het pakket. Uiteindelijk besloten dat we allebei de helft van haar gedeelte zouden doen. Aangezien M. dyslectisch is had ik weinig zin om 's middags haar stuk nog te moeten corrigeren op spelfouten, dan deed ik het net zo lief (en snel...) zelf. Het knippen en plakken liet ik aan haar over. Om 11u stond het op mijn mail. De opdracht was af!

Nou, ok, bijna dan... De berg moest nog geprint worden. Gelukkig had ik met mijn moeder afgesproken dat ik bij haar op school mocht komen printen. Alleen jammer dat moeders onbereikbaar was... Na een aantal keer proberen te bellen ben ik op goed geluk naar haar school gegaan en rond gaan lopen in de hoop haar tegen te komen. 300 collega's gevraagd of zij dan toevallig wisten waar mijn mamaatje was. Natuurlijk wist niemand dat... Uiteindelijk werd duidelijk dat ik alleen maar een stuk kwam printen en leende een collega mij haar computer uit. Ik was gered! Alleen jammer dat het een gewone printer was, zo één die 5 minuten per pagina nodig heeft... Net als ik 70 pagina's uit moet draaien... Met een half oog op de klok (want aan het eind van de middag tentamens) ging ik aan de slag en ja hoor, uiteindelijk was het af!

Vorig jaar heb ik ten tijde van ons Magazine voor mijn minor Journalistiek al een stukje geplaatst onder de naam Moederliefde (